குபேர ஜாதகம்

 

 

1. தொட்டது துலங்கும் யோகம்:-

ஒருவருடைய ஜாதகத்தில் லெட்சுமி யோகம் இருந்தால் அவர்கள் லட்சாதிபதியாகவோ, கோடீஸ்வரராகவோ இளமையிலேயே மாறக்கூடிய வாய்ப்பு இருக்கும். லக்னாதிபதி ஆட்சி அல்லது உச்சத்தில் இருக்கவேண்டும். ஒன்பதாம் வீட்டிற்கு அதிபதியும்,ஆட்சி அல்லது உச்சம் பெற்று தனாதிபதியுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும். அப்படி இருந்தால் லட்சுமி யோகம் செயல்படும். லட்சுமி 2. கடாட்சமும் கிட்டும். அவர்கள் தொட்டதெல்லாம் துலங்கும்கை பட்டதெல்லாம் வளரும்.

2. வாழ்க்கையில் விடிவு காலம் பிறக்க:-
கன்னையாகுமரி அம்மனைத் திருமணம் செய்வதற்காக தாணுமாலையன் வந்துகொண்டிருக்கிறார். இந்த திருமணத்தை விடிவதற்குள் முடிக்கவேண்டும் என்பது விதியாம். ஆனால் தாணுமாலையன் வழுக்கம்பாறறை என்ற இடத்திற்கு வருவதற்குள் கோழி கூவிவிட்டது. எனவே தாணுமாலையன் சிசீந்திரம் என்ற இடத்திற்கு திரும்பி வந்துவிட்டார். எனவே கன்னியாகுமரி அம்மன் இன்னும் கன்னியாகவே இருக்கின்றாள். கோழி கூவித் திருவிளையாடல் நடத்தி, விடியலைத் தெரிவித்த இடம் வழுக்கம்பாறை. எனவே வழுக்கம்பாறைக்கு வந்து அங்கிருந்து கன்னியாகுமரி அம்மனையும் வழிபட்டு அதன்பிறகு 3. தாணுமாலையனையும் வந்து சுசீந்திரத்தில் தரிசித்துச் சென்றால், வாழ்க்கையில் விடிவு காலம் பிறக்கும்.

3. நினவாற்றலை வளர்க்கும் தோப்புக்கரணம்:-
பிள்ளையாரை தோப்புக் கரணம் போட்டு வித்தியாசமான முறையில் வணங்குவோம். வலது கையால், இடது காதையும், இடது கையால் வலது காதையும், தொட்டு இழுக்கும்போதும், கால்களைப் பிணைத்து அமர்ந்து , அமர்ந்து எழுந்திருக்கும்பொழுதும், மூட்டுகளுக்கும் மூளைக்கும் பலம் கிடைக்கிறது. இதை ஒரு நல்ல உடற்பயிற்சி
யாகவும் கருதலாம். தலைக்கு மேல் செல்லும் ரத்தத்தை ‘பம்ப்’ செய்து கொடுக்கிறது. மூளையில் ரத்த ஓட்டம் சீராக இருப்பதால், புத்தி விழித்துக்கொள்கிறது. நினைவாற்றல் நமக்கு கிடைக்கிறது. எனவே தோப்புக்கரணம் போடும் பிள்ளைகள் படிக்கும் பாடத்தை நினைவில் வைத்திருப்பர். நூற்றுக்கு நூறு மதிப்பெண்ணும் பெறுவர்.

4. சிம்மாசன யோகம் யாருக்கு?:-
ஒருவருடைய சுய ஜாதகத்தில் சுக ஸ்தானாதிபதியும் , தொழில் ஸ்தானாதிபதியும் , பரிவர்த்தனை பெற்றிருந்தாலும் அல்லது இருவரும் இணைந்து சப்தம ஸ்தானத்தில் சஞ்சரித்தாலும், சிம்மாசன யோகம் அவர்களுக்கு ஏற்படும். மக்கள் செல்வாக்கு பெற்றவர்களாகவும் ,மாபெறும் தலைவர்களாக வரும் வாய்ப்பும் அவர்களுக்கு உண்டு.

5. வெற்றி தரும் விஜயாபதி:-
மகரிஷிகளில் மிகப் பெரிய மகானான விசுவாமித்திரர்,கட்டிய திருக்கோவில், நெல்லை மாவட்டம் ராதாபுரம் அருகில் உள்ளது. அங்குள்ள இறைவனின் பெயர் விஸ்வநாதர். அம்மனின் பெயர் அகிலாண்டேஸ்வரி. “விஜயம்” என்றால் வெற்றி என்று பொருள். விஜயாபதிக்கு சென்று வழிபட்டால் வாழ்வில் வெற்றிக் கனியை எட்டிப் பிடிக்கலாம்.

 

மூலிகை

1. அலர்ஜிக்கு பரிகாரம் உண்டா?:- அலர்ஜி எனப்படும் ஒவ்வாமை நோய் உள்ளவர்கள் ரோக நிவர்த்திக்குரிய வழிபாடு அல்லது ஹோமங்களை இஷ்ட தெய்வ சன்னிதியில் வைத்து, புளியோதரை அல்லது தயிர் சாதத்தை நைவேத்தியமாகச் செய்து வணங்கினால், அலர்ஜி சம்மந்தப்பட்ட நோய்கள் தீரும். பெண்களின் கர்ப்பப்பை மற்றும் வயிற்றுக் கோளாறுகள் , மார்பக நோய்கள் அகல, நோய் தீர்க்கும் ஆலயங்களுக்குச் சென்று வழிபாடு செய்வதோடு, தேங்காய்ப்பூ சாதத்தை நைவேத்தியமாக கொடுப்பது நல்லது.

2. தெய்வீக இலைகள்:- சிவனுக்கு உகந்தது வில்வ இலை; சக்திக்கு உகந்தது வேப்ப இலை; திருமாலுக்கு உகந்தது துளசி இலை; கணபதிக்கு உகந்தது அருகம்புல்; பிரம்மாவுக்கு உகந்தது அத்தி இலை; இவற்றால் பூஜை செய்தால், இனிய பலன்களைப் பெறலாம்.

3. பஃஞ்சமுக வினாயகர்:- வினாயகருக்கு ஐந்து கரம் இருப்பதால்,ஐங்கரன் என்பார்கள். ஓம் வடிவில் ஆனைமுகம் கொண்டவர். பஞ்ச முகம் கொண்ட வினாயகப் பெருமான் இருக்கும் ஆலயத்திற்குச் சென்று வழிபட்டால்,தாமதப்பட்ட காரியங்கள் துஎரிதமாக நடைபெறும். நவக்கிரக தோஷங்களும் நீங்கும். வலப்புறமாகவே ஐந்து பிரதட்சிணம் வருவது நல்லது. பிள்ளையர் சுழி போட்டு நாம் எழுதும் கரியங்கள் நல்லவிதமாக முடியும் என்பது நம்பிக்கை.

 

4.துவார பாலகர்கள் சொல்வதென்ன?:- ஒவ்வொரு கோவில்களிலும் கர்ப்பக் கிரகத்தின் வெளிப்புற வாயிலில் இரண்டு பக்கங்களிலும், துவார பாலகர்கள் அமைக்கப்பட்டிருப்பர். அவர்களில் ஒருவர் ஆள்காட்டி விரலை மேலே காட்டிக்கொண்டிருப்பர். மற்றொருவர் தன் கையை விரித்துக்காட்டுவது போல , சிலை அமைக்கப்பட்டிருக்கும். இதன் தத்துவம் என்னவென்றால், உள்ளே செல்பவர்களுக்கும் , அதனைப் பார்ப்பவர்களுக்கும் கடவுள் ஒன்றே என்பதைக் காட்டுவதற்காகத்தான்.

 

கீதா நமக்கு அனுப்பி வைத்த பயணக் கட்டுரை போட்டிக் கட்டுரை இது…

 

காஷ்மீர் ப்யூட்டிஃபுல் காஷ்மீர் பயணக் கட்டுரை

 

kashmir- காஷ்மீர்

kashmir- காஷ்மீர்

 

 

லீவு விட்டாச்சு; விட்டாச்சு!’ என்று கும்மாளமிட்டபடி குதித்துக்கொண்டு வந்த எங்களை எங்க தாத்தா சென்னைக்கு அழைத்துப் போனார். எங்களைன்னா நாங்க யாருன்னு தெரியணுமா? என் பெயர் கீதா. என் தங்கையின் பெயர் ப்ரியா. பாண்டிச்சேரியில் படிக்கும் நாங்க லீவைக் கொண்டாட எங்க தாத்தா வீட்டுக்கு சென்னைக்குப் பயணமானோம். எங்க தாத்தா ஒரு வழக்கறிஞர் என்பதால், மே மாதம் கோடை விடுமுறை விட்டுடுவாங்க. எனவே ஏப்ரலில் உள்ள கொஞ்ச நாட்களை சென்னையிலேயே கழித்தோம். சென்னையில் சுற்றிப் பார்க்க இடமா, இல்ல? மெரினா என்ன; நீலாங்கரை என்ன; ஸ்கேட்டிங் என்னன்னு ஒரே அமளிப்படுத்தினோம் . முன்கூட்டியே காஷ்மீர் திட்டத்தைப் போட்டு வைத்திருந்த என் தாத்து-பாட்டி (தாத்தாவைத் ‘தாத்தூ’ என்று அழைப்போம்) ஃப்ளைட் டிக்கெட்டெல்லாம் ரிஸர்வ் பண்ணி ரெடியா யிருந்தாங்க டெல்லிவரை ஃப்ளைட்டிலும் அதற்குமேல் ரயிலிலும் பயணித்தோம். ரயில் பயணம் எனக்கும் என் தங்கைக்கும் பிடிக்கும். கொட்டமடிக்க கேட்கவா வேணும். 5ம் வகுப்பு முடித்த எனக்கும், யூ.கே.ஜி. படிக்கும் என் தங்கைக்கும் விளையாட ரயிலில் ஒரு ஹிந்திக்காரக் குடும்பத்தின் ஒரு வாலு என் தங்கை வயதில் கிடைக்கவும் ஜம்மு வந்ததுகூட தெரியாத அளவு கும்மாளம்தான். அந்த குட்டிப் பையனின் தந்தை அவன் பாலைக் கொட்டியதற்காக முதுகில் நாலு சாத்தவும் என் பாட்டிக்கு வந்ததே கோபம் . அவுங்களுக்கு சின்னக் குழந்தைகளை யாராவது அடிச்சா அறவே பிடிக்காது. ஹிந்தியும் அவுங்களுக்குத் தெரியாதா? அந்தப் பையனோட அப்பாவை தமிழிலேயே ஒரு பிடி பிடிச்சாங்க. ” எதுக்கு பச்சப் பிள்ளையை இப்படி அடிக்கிறீங்க? நீங்க ஒருநாளும் பாலைக் கொட்டினதில்லையா? சுத்த மோசமால்ல இருக்கு!” என்று படபடன்னு திட்டவும் ஹிந்திக்காரருக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. என் தாத்துவிடம் ” க்யா போல்தீ ஹை?”ன்னு கேட்டார்.( தாத்துக்கு ஹிந்தி à
®¤à¯†à®°à®¿à®¯à¯à®®à¯) தாத்து “ஏன் குழந்தையை அடிக்கிறிங்கன்னு கேட்கிறாங்க”.ன்னு சொல்லிக் கொண்டிருக்கும்போதே என் பாட்டி விடாமல் “குழந்தையை அடிககிறதையெல்லாம் விட்டுடுங்க” என்று பேசிக்கொண்டே இருக்கவும் ஹிந்திக்காரர் கொஞ்சம் தடுமாறிப் போனார். நானும் என் தங்கையும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தோம் . அதைப் பார்த்த எங்க ஹிந்தித் தோழன் அழுகையை நிறுத்திவிட்டு அவனும் சிரிக்க ஆரம்பித்தான், ஏதும் புரியாவிட்டாலும். என் தங்கை ப்ரியாயோ ஹிந்திக்காரரிடம் தமிழ் பேசும் என்பாட்டியின் வாயைப் பொத்தினாள். ஏதோ ஹிந்திக்காரரிடம் தமிழ் பேசுவது கொலைக் குற்றம் போல” ஐய்யோ; பேசாதே” என்று பதறவும், எனக்கு மேலும், மேலும் அடக்க முடியாத சிரிப்பு. ஒரு வழியாக ஜம்முவில் இறங்கி நைட் தங்கிவிட்டு அடுத்தநாள் ஸ்ரீநகர் நோக்கி ஒரு வாடகைக் காரில் பயணமானோம். ஜம்முவின் வெப்பம் எங்களை அங்கு தங்கவிடவில்லை. ‘மானசரோவர் ஏரி’யும்கூட கடும் வெய்யிலில் காய்ந்து கிடப்பதாக டிரைவர் சொன்னதை வைத்துக்கொண்டு ஸ்ரீநகர் செல்வதே எங்கள் திட்டமானது. மாலை ஸ்ரீநகர் சென்றடைந்த அங்கு இரவு தங்கிவிட்டு மறுநாள் காஷ்மீரின் அழகுக் குவியலான ‘குல்மார்க்’ புறப்பட்டோம் காலை 9 மணியளவில் புறப்பட்ட நாங்கள் அழகால பனி மலைகளை கண்டு களித்தவாறே நண்பகல் 12.00 மணியளவில் ‘குல்மார்கை’ சென்றடைந்தோம். நடுவில் ஆங்காங்கே போட்டோ எடுத்துக்கொள்ளவும் தவறவில்லை. குதிரைச் சவாரியும் பனிச்சறுக்கும்தான் குல்மார்க்கின் ஸ்பெஷல்ஸ். என்னுடைய பாட்டி, குதிரை சவாரிக்கு வர மறுத்துவிடவே நாங்களும் ‘குதிரை பிழைத்துப் போகட்டும்’ என்று பாட்டியை கட்டாயப்படுத்தவில்லை. நானும், ப்ரியாயும், தாத்துவும் குதிரைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து மலைகளின்மேல் குதிரையில் பயணித்தோம். குதிரைக்
காரன் துணையின்றி சவாரிக்கு எங்களை ரெடி பண்ணிக்கொண்டோம். எங்களுக்கு அது மிகவும் த்ரில்லாக இருந்தது மட்டுமல்ல; நானும் என் தங்கையும் எப்போதுமே அட்வென்சரை விரும்புவோம். தாத்துவும் எங்களோட சரிக்கு சரியா துணை வரும் ஒரு விளையாட்டுத் தோழன். தாத்துவோட கலகலப்பான நேச்சரும் காமெடி சுபாவமும் எங்களுக்கு ரொம்பப் பிடிக்கும். தாத்து ஒரு விளையாட்டுத் தோழன் கட்டுமில்லாமல், எங்களுக்குத் தேவையான அனைத்தையும் கவனிக்கும் ஒரு தாய் மாதிரி. குளிப்பாட்டுவது, சாதம் ஊட்டுவது, பொட்டு வைப்பது என எங்களுடைய எல்லா தேவைகளையும் கவனிப்பாங்க. தாத்துவோட உற்சாகம் எங்களையும் தொற்றிக்கொள்ள ஜல்ஜல்லென்று சவாரியைத் தொடர்ந்தோம். மலைகளின் மேடு பள்ளங்களில் குதிரையின்மீது குதித்து குதித்துப் பயணித்தது ஒரு இனிமையான அனுபவமாக இருந்தது. 1 மணி நேரம் இப்படியாக பயணம் செய்த பிறகு , எங்களுடைய சவாரி, ஒரு சறுக்கு வண்டியில் பனிமலையின் மேல் தொடர ஆரம்பித்தது. அந்த வண்டியில் எங்களை அமர வைத்து பனிமலையின் மீது இழுத்துக்கொண்டு போயினர். தைரியத்தில் என் தங்கையும்கூட சளைத்தவளல்ல. மற்றவர்கள் பயப்பட்ட அந்தப் பனிமலை பயணத்தை அவளும் என்னையும், தாத்துவையும்போல வெகு ஜாலியாக சந்தோஷப்பட்டுக்கொண்டாள். சிரித்தோம்; க்ரீச்சிட்டுக் கத்தினோம். எங்கள் எல்லையற்ற மகிழ்ச்சிக்கு அளவே இல்லை. பனிக்கூட்டத்துக்கு நடுவே ஜில்லிட்டுப்போனது. கடும் குளிரைத் தாங்கும்வண்ணம் எங்களுடைய (கீழே வாடகைக்குத் தருகிறார்கள்) ஆடை இருந்தது.

இப்படியாக 45 நிமிடத்துக்கு மேல் பயணித்த நாங்கள் உச்சியிலிருந்து கீழ்நோக்கி சறுக்க ஆரம்பித்தோம். கொஞ்சம் பயம்…கொஞ்சம் திகில் நிறைய த்ரில்லிங், கொண்டாட்டம் என்று வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாத அளவுக்கு மகிழ்ச்சியில் திளைத்தோம். இப்படியாகப் பனிப் பிரதேசம் முடிந்து, குதிரை சவாரி மூலம் அடிவாரத்துக்கு வந்து சேர்ந்தோம். நினைவாற்றல் உள்ள காலம் வரை எங்களால் குஷி தரும் குல்மார்க்கை மறக்க முடியாது. அங்கேயே பனிமலைமீது ஒரு இன்ஸ்டண்ட் போட்டோகிராஃபர் எடுத்த போட்டோக்களைக் கொண்டுவந்து கீழே வெய்ட் பண்ணிக்கொண்டிருந்த பாட்டியிடம் காட்டி குஷியும் கும்மாளமுமாக எங்கள் அனுபவங்களை விவரித்தோம், போட்டோக்களைப் பார்த்து ஆச்சரியப்பட்டார் பாட்டி. பின்னர், அதே சந்தோஷத்தோடு, ஸ்ரீநகர் திரும்பினோம்.” லாட்ஜில் தங்கவேண்டாம்; படகு வீட்டில்தான் தங்கணும்” என்ற எங்கள் விருப்பத்தைத் தெரிவித்தோம். எங்கள் டிரைவர் ‘தல் லேக்’ சாலைக்கு அழைத்துச் சென்றார். தல் லேக் மிக மிகப் பெரிய ஏரி மட்டுமல்ல; மிகவும் அழகானதும்கூட. நூற்றுக் கணக்கான போட் ஹௌஸஸ் நிரம்பியிருந்தது அந்த ஏரியின் மீது.! என் தங்கை ப்ரியா ஒரு படகு வீட்டைக் காட்டி அதற்குப் போகலாம் என்றாள். கலர்ஃபுல்லாக பெய்ண்ட் செய்யப்பட்டு வண்ண விளக்குகளாலும், சீரியல் லைட்டுகளாலும் அலங்கரித்திருப்பார்கள். கண்ணைக் கவரும்வண்ணம் இருந்த ஒரு வீட்டை சுட்டிக்காட்டித்தான் ப்ரியா கேட்டாள். ரோட்டு முனையிலிருந்து படகு வீடு வரை ஒரு போட்டில் எங்களை அழைத்துப் போய் காட்டினார்கள். அது ஒரு முழுமை பெற்ற வீடு என்றால் அது மிகையாகாது. பெட் ரூம், அட்டாச்டு டாய்லெட், ட்ராயிங் ரூம் பால்கனி என்று அத்தனை வசதிகளும்கொண்ட அந்த போட் ஹௌஸின் அழகில் நாங்கள் எங்களை மறந்தோம். “தாத்து’ தாத்து” என்று நாங்கள் தாத்துவை பிராண்ட ஆரம்பித்தோம். தாத்துவும் சிரித்à®
¤à¯à®•à¯à®•à¯Šà®£à¯à®Ÿà¯‡ ஒரு படகு வீட்டை எங்களுக்காக புக் பண்ணினார்கள். குதித்தபடி படகு வீட்டுக்குள் அங்குமிங்கும் ஓடினோம். அடுத்தநாள் அவுட்டிங்கை அவாய்ட் பண்ணிட்டு படகு வீட்டிலேயே தங்க முடிவு செய்தோம். கலை 8.00 மணிக்கெல்லாம் தயாராகி வெளியே வந்து பால்கனியில் அமர்ந்துகொண்டோம். அமர்ந்ததுதான் தாமதம். காஷ்மீரி ட்ரெஸ்ஸில் எங்களை போட்டோ எடுக்க போட்டோகிராஃபர்கள் எங்களை அணுகினர். அழகான காஷ்மீரி ட்ரெஸ்ஸில் என்னையும் ப்ரியாயையும் அலங்கரித்து பலவித போஸ்களில் போட்டோ எடுத்தனர். பால்கனியில் அமர்ந்தால் என்னென்ன காட்சிகள் தெரியுமா? சுற்றிப் பரந்த நீல நிற ஏரிப் பரப்பு, அதில் படகில் மிதந்து வரும் வென்டர்ஸ்..அழகான் ஐமிடேஷன் நகை விற்பனை, தின்பண்டங்கள் விற்பனை , குங்குமப்பூ விற்பனை, இன்னும் பலவித விற்பனை படகுகளைப் பார்க்கலாம். பால்கனியில் உட்காருவதே ஜாலியான அனுபவம் என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். கொஞ்ச நேரத்திலேயே ஒரு ‘ஷிக்காரா ரைடு ‘க்குத் தயாரானோம். ‘சிக்காரா ரைட்’ என்பது அந்த ஏரியின் அந்தக் கோடிவரை ஒரு அலங்கரிக்கப்பட்ட படகில் சென்று வரலாம். 2மணி நேர சவாரி என்றால் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள். படகில் குஷன் பொருத்தி சோபா போல வைத்திருப்பார்கள். சிலர் படுத்து ரெஸ்ட் எடுப்பதும் உண்டு.

 

 

எங்கள் காஷ்மீர் பயணத்தில் எதைச் சொல்வது எதை விடுவது என்று தெரியவில்லை. இந்த ‘ ஷிக்காரா ரைட் ‘ டும் எங்களை மகிழ்வுறச் செய்த ஒன்று. இங்கும் இடையிடையே பூங்காக்கள், ரெஸ்டாரெண்ட்ஸ், மின் விசைப் படகு சவாரி, கடைகள் என்று ஏகப்பட்டது இருக்கும். அங்கங்கே நிறுத்துவார்கள். காஷ்மீர் ஷாப்பிங்கை இங்கேயே முடிச்சுக்கலாம்போல அத்தனை காஷ்மீர் பொருட்களும் நியாய விலையில் கிடைக்கும். காஷ்மீர் வுட்ஸ் -மர வேலைப்பாடுகொண்ட கைவினைப் பொருட்கள், ட்ரெஸ மெட்டீரியல்ஸ், பரிசுப் பொருட்கள் , உல்லன் பொருட்கள் என்று கண்ணையும் கருத்தையும் கவரும் ஷாப்பிங்கை இந்த ‘ஷிக்காரா’விலேயே முடிச்சுக்கலாம். திரும்ப போட்-ஹௌஸுக்கு வந்து அங்கு இரவு உறங்கும் சந்தோஷத்தில் திளைத்தோம். ‘நான் இந்த பெட்; நான் இந்த பெட்’ என்று நானும் ப்ரியாயும் போட்டிபோட்டு படுத்துக்கொண்டோம் தாத்துவுக்கும் பாட்டிக்கும்கூட கொள்ளை சந்தோஷம். சந்தோஷம் அவுங்களுக்கா இல்ல, எங்க சந்தோஷத்தைப் பார்க்கும் சந்தோஷமான்னு தெரியவில்லை. இப்படியாக அன்றைய பொழுது முடிந்தது. அடுத்த நாள்’ சோனா மார்க்’ புறப்பட்டோம். போகிற வழியெல்லாம் வண்ணப் பூக்கள் என்ன; பனி மலைகள் என்ன: வண்ணப்பூந்தோட்டங்கள் என்ன ; மலையருவிகள் என்ன; எல்லாமே அழகில் தோய்த்துப் போட்டமாதிரி தோன்றும் . சென்னையில் கட்டடங்களைத் தவிர வேறெதையும் பார்க்கமுடியாததால், இயற்கைக் காட்சிகளை வியந்து, ரசித்தவாறே’ சோனாமார்க் ‘ வந்தடைந்தோம் . இதுவும் ‘குல்மார்க்’ போலவே, மலைகள் சூழ்ந்த இடம். பனிமலைக்குள்ளே செல்ல குதிரைகள் தயார் நிலையில் இருந்தன. இம்முறை பாட்டியை வரச் சொல்லி கம்பெல் பண்ணினோம். குதிரைக்காரர்களும் சும்மா விடமாட்டர்கள். அவர்களும் ‘ மாதாஜி, மாதஜி’ என்று பிடிவாதமாகக் கூப்பிடவே இம்முறை என் பாட்டியும் வருவதற்கு ஒத்துக்கொண்டார். ஒத்துக்கொண்டாரே யொழிய, அவுங்களுக்கு ஒà®
ே பயம். குதிரைக்காரர்கள் விடாமல் கூடவே வருவதாக சத்தியம் செய்யாத குறையாக அடித்துப் பேசி பாட்டியை சம்மதிக்க வைத்துவிட்டார்கள். பனிமலைக்கான கோட்டு-சூட்டு சகிதம் பாட்டியை இரண்டுபேர் பிடித்து குதிரையில் ஏற்றினார்கள். குதிரைக்காரன் பாட்டியைப் பிடிச்சிருக்கானா இல்ல பாட்டி குதிரைக்காரனைப் பிடிச்சிருக்காங்களான்னு புருபடாமல் இருந்தது. பாட்டி யின் முகம் பயத்தில் உறைந்து கிடந்தது. நாங்க கோட்டு-சூட்டு சகிதமாக குதிரைமீது பாட்டியைப் பார்த்து ஒரேயடியாக சிரிக்க ஆரம்பித்தோம். பாட்டியின் பயத்தைப் பேர்த்த தாத்து”இங்க பார் குட்டிப் பசங்க எப்படி தனியா குதிரையில் உட்கார்ந்திருக்காங்க!. ப்ரியாகூட குதிரைக்காரன் பிடிக்கவேண்டாமுன்னு சொல்றா(ன்) பாரு.(எங்கள் இருவரையும் போடா, வாடா, அவன், இவன் என்று செல்லமாக அழைப்பார்கள்). எப்படி தனியா உட்கார்ந்திருக்கா(ன்)” என்று தைரியம் ஊட்டினார்கள். பாட்டி எதற்கும் செவிசாய்க்காமல், குதிரைக்காரனை கெட்டியாபிடிச்சுட்டாங்க. குதிரைக்காரர்களுக்கும் பாட்டியைப் பார்த்து ஒரே சிரிப்பு. குதிரைப் பயணம் ஆரம்பமாயிற்று. குதிரை பள்ளத்தில் இறங்குவதும் பின்னர் மேட்டில் தாவி ஏறுவதும் எங்களுக்கு த்ரில்லாக இருந்தது; பாட்டிக்கு திகிலாக இருந்தது. அடிக்கடி கண்களை இறுக்க மூடிக்கொண்டார்கள். ” ஆ; அம்மா!” என்றெல்லம் கத்தல் வேறு. நன்றாகப் பிடிக்கும்படி சொல்லி குதிரைக்காரனுக்கு கிள்ளு’ அடி என்றெல்லாம் கொடுத்தபடி வந்தார். அவை எல்லாவற்றையும் ஜாலியாக எடுத்துக்கொண்ட குதிரைவாலாக்களோ “மாஜி; மாஜி” என்று சிரித்தபடியே வந்தார்கள். 15;20 நிமிடம் கழித்து பனிமலை ஆரம்பமானது. பாட்டியின் குதிரை போஸை போட்டோ எடுக்கலாம் என்று நினைத்த தாத்து, குதிரைக்காரனை பாட்டியை விட்டு
தள்ளிப் போகும்படி சொன்னார்கள். உடனே பாட்டி அவர்களை (இரண்டு பக்கமும் இரண்டு பேர்) கெட்டியாகப் பிடிக்க முயல அவர்கள் ஓடிப் போய் கொஞ்சம் தள்ளி நின்றுகொண்டார்கள். 2,3 போஸ்கள் பாட்டியை குதிரையுடன் போட்டோ எடுத்த பிறகு அருகில் வந்த குதிரைக்காரனை விட்டு விட்டுப் போனதற்காக பாட்டி தலையில் ஓங்கி ஒரு அடி போட்டாரே பார்க்கலாம். நானும் ப்ரியாயும், தாத்துவும், மற்ற குதிரைக்காரர்களும் விழுந்து விழுந்து சிரிக்க அடி வாங்கிய குதிரைக்காரர் ‘ங்கே’ என்று அடிபட்ட இடத்தை தடவிக்கொண்டே சமாளித்து சிர்த்தார். அதைப் பார்த்த எங்களுக்கு இன்னும் சிரிப்பு. ஒருவழியாக அந்த இடத்தில் பாட்டியை இறக்கிவிட்டு வெய்ட் பண்ண வைத்துவிட்டு, நாங்கள் தள்ளு வண்டியில் பனிமலை நோக்கிப் பயணமானோம். ‘குல்மார்க்’ மாதிரியே மலை உச்சிக்கு அழைத்துச் சென்று பிறகு இறக்குகிறார்கள். பாட்டி வந்திருந்தாலும் சுவாசிக்க சிரமப்பட்டிருப்பார் என்று கூறினார்கள். அங்கிருந்து 40 கி.மீ. தூரம் ஏறிச் சென்றால், அமர்நாத் குகைக் கோவில் வருமாம். அங்குள்ள சிவலிங்கம் பனியினால் ஆனதாம். நாங்களும் தாத்துவும்தான் எதற்கும் ரெடியாச்சே! ஆனால், இப்போது ஸீஸன் இல்லையாம். அதனால், வழியை மூடிவிட்டிருந்தார்கள். செப்டெம்பர் முதல் டிஸம்பர்-ஜனவரி வரைதான் ஸீஸனாம். எனவே நாங்கள் திரும்பினோம். பனிமலையிலிருந்து சறுக்கிகொண்டு இறங்குவதுதான் மிகவும் த்ரில்லாக இருக்கும். எங்க ப்ரியாக்குட்டி எல்லாவற்றிலும் துளி பயமின்றி அல்லது பயமிருந்தாலும் காட்டிக்கொள்ளாமல் இருந்தது ஒரு வியப்பு.

படகு சவாரி

பனிமலைகளின் அழகை ரசித்தவாறே கீழே வந்து பாட்டியையும் கூட்டிக்கொண்டு மீண்டும் குதிரை சவாரி செய்து அடிவாரத்தை அடைந்தோம். குதிரைக்காரர்களுக்கு பாட்டி 100ரூபாய் டிப்ஸ்(அடி!?) வேறு கொடுத்தார். ‘சோனாமார்க்’கிலிருந்து ஸ்ரீநகர் திரும்பி, படகு வீட்டுக்கு வந்தோம். படகு வீட்டை ஒருநாள் மட்டும் புக் பண்ணியிருந்த நாங்கள் அங்கு தங்கப்போகும் 7 நாட்களுக்கும் புக் பண்ணிவிட்டோம். எனக்கும் ப்ரியாக்கும் ஹோட்டல் ரோமைவிட படகு வீடே பிடித்துப்போனது. ஒருவீட்டின் அட்மாஸ்பியரோட சுற்றிலும் தண்ணீர் சூழ பல்கனியில் உட்கார்ந்து ஏரியின் அழகில் லயிப்பது ஹோட்டல் ரோமில் வருமா? படகு வீட்டிலேயே காஃபி, டீ, ஸ்நேக்ஸ், முத்லியவற்றை படகு வீட்டு ஓனரே அரேஞ்ச் பண்ணுவர் ஆர்டர் பண்ணினால் சாப்பாடுகூட ரெடி பண்ணித் தருவார்கள். ஆனால், நாங்கள் தங்கியிருந்த படகுவீடு ரோட்டைப் பார்க்கும்படி 2 நிமிட படகு சவாரியில் போய்விடும்படி இருந்ததால் நாங்களே போய் சாப்பிட்டுவிட்டு வருவோம். சாப்பாட்டைப்பற்றி இங்கு சொல்லியாக வேண்டும். காஷ்மீர்க்காரர்களும் அரிசிச்சோறு சாப்பிடுகிறார்கள். சாதம் கிடைக்கிறது. பக்கத்து கிராமங்களிலிருந்து பாசுமதி அரிசி வருகிற்து.’ சௌத் இண்டியன்’ ஹோட்டல்களும் அங்கங்கே இருக்கின்றன . அவைகள் எங்கே இருக்கின்றன என்று தெரிந்து வைத்துக்கொண்டோமானல், நம்மூர் சாப்பாடே கிடைச்சுடும். எனவே சாப்பாட்டுப் பிரச்சினையும் எங்களுக்கு ஏற்படவில்லை. இந்தப் படகு வீடுகள் நாள் ஒன்றுக்கு ரூ.1000 முதல் ரூ. 2500வரை கிடைக்கும். இவைகள் ரோட்டிலிருந்து எவ்வளவு தூரம் என்பதைப் பொறுத்து வாடகை நிர்ணயிக்கப்படுகிறது. ரொம்ப உள்ளே தள்ளி இருந்தால் ரோட்டைப் பிடிக்க கொஞ்சம் அதிக நேரம் படகு சவாரி தேவைப்படும். எங்கள் பயணத்தின் அடுத்தநாள் ‘பெஹல்காம்’ என்ற இடத்துக்குப் புறப்பட்டோம். எல்லா இடங்களுமே காலை 8,9 மணிà
µà®¾à®•à¯à®•à®¿à®²à¯ புறப்பட்டால், போய்ச் செருவதற்குள் நண்பகல் ஆகிவிடும். ‘ பெஹல்காமு’ம் மலை மீது குதிரை சவாரிதான். இம்முறை பாட்டி ஜாக்கிரதை உணர்வு பெற்றவராக குதிரை சவாரிக்கு வர மறுத்துவிட்டார். ஒரு மணி நேரமாயிற்று உள்ளே செல்ல. மலைக்குள்ளே சுனைகளும் நீர் வீழ்ச்சிகளும் இருந்தன. பார்க்கவே சிலாகித்துப் போனோம். அருவியில் நீராடினோம். பனிமலைகளையும் ரசித்தவாறே திரும்ப ஆரம்பித்தோம். திரும்பி வந்தால் பாட்டிக்கு ஊரிலிருந்து போன் வந்திருந்தது. ‘காஷ்மிரில் நில நடுக்கம். கடையடைப்பு’ என்று நம்ம ஊர் டி.வி.க்களில் கீழே நியூஸ் ஓடுதாம். பதறிக்கொண்டு 2,3, இடத்திலிருந்து போன். சிக்னல் இல்லாததால் உறவினைகளுக்கு ரொம்ப நேரம் போன் வேறு கிடைக்கலியாம். நாங்க இருந்த இடத்தில் நிலநடுக்கம் மாதிரி எதுவும் தெரியாததால், அக்கம்பக்கம் விசாரித்ததிலும் ஏதும் தெரியவில்லை. ‘கடையடைப்பு’ எதிர்கட்சித் தலைவர் ‘கிலானி’ங்குறவர் கடையடைப்பு’க்கு கால் கொடுத்திருக்கிறாராம். ஆனாலும் ஓரிரு கடைகளைத் தவிர பெரிய அளவில் ரெஸ்பான்ஸ் இல்லையாம். கடையடைப்பானால், குழந்தைகளை வைத்துக்கொண்டு சாப்பாட்டுக்கு கஷ்டப்படுவோமோ என்று உறவினர்களுக்குக் கவலை ‘அப்படி ஏதுமில்லை’ என்றதும், எல்லோருக்கும் நிம்மதி, ஏற்கெனவே நாங்கள் ‘காஷ்மீர்’ வந்திருப்பது எல்லோருக்கும் ‘திக் திக்’குன்னு எப்ப திரும்புவோம்முன்னு இருக்காம். ஆனால், சரியாச் சொல்லணும்னா இங்கு தவழும் அமைதி நம்ம ஊர்ப்பக்கம் கிடையாது. ‘சட்டம்-ஒழுங்கு’ அப்படி இப்படின்னு கட்சிகள் மாறி மாறி சொல்லிக்கொள்கிறார்களே உண்மையான சட்டம் ஒழுங்கை அங்குதான் பார்க்கலாம். 2,3 தெரு/வீதிகளுக்கு ஒரு இடத்தில் ஒரு மிலிடர்ய் கேம்ப் ஆஃபீஸ் இருக்கும். போலீஸ் ஸ்டேஷங்களைத் தவிர இப்படிப்பட்ட ராணுவ அà®
®à¯ˆà®ªà¯à®ªà¯à®•à®³à¯ எல்லையிலிருப்பதுபோலவே ஊருக்குள்ளும் உண்டு. எதிர்பாராமல் ஏற்படும் அவசர நிலைகளை சமாளிக்க என்று சொல்கிறார்கள். இந்த மிலிடரி கேம்புகளை எடுக்கச் சொல்வது எதிர்கட்சித்தலைவரின் பல டிமாண்டுகளில் ஒன்றாம். ‘போலீஸ் ஸ்டேஷன் இருக்கும்போது இது எதற்கு?’என்பது அவருடைய கேள்வியாம். ‘காஷ்மீர் தனி நாடாக வேண்டும்’ என்பதும் மற்றுமொரு டிமாண்டாம். ‘பெஹல்காமி’லிருந்து திரும்பிய நாங்கள் அன்று இரவு ரெஸ்ட் எடுத்துவிட்டு, அடுத்தநாள் ‘யூஸுமார்க்’ என்ற இடத்துக்குப் புறப்பட்டோம். இதுவும் ‘குல்மார்க்’; சோனாமார்க்’ ‘பெஹல்காம்’ போலவேதான். வழக்கமான குதிரை சவாரி இங்கும் உண்டு. குதிரைகளில் ஏறி மலைப் பகுதியின் உள்ளே சென்ற எங்களை அருவிகளும், நீர்வீழ்ச்சிகளும் சுனைகளும் வரவேற்றன. நீர்வீழ்ச்சியில் நீராடினோம். அங்கு ‘தூத் கங்கா’ என்று ஒரு அருவி இருக்கிறது, அதிலிருந்து முன்பொருகாலத்தில் பால் வருமாம். அந்த பால்-நீரில் செத்த பிணத்தைக் கொண்டுவந்து போட்டால் அது உயிர் பெற்று எழுந்துவிடுமாம். இப்படிக் கூறுகிறார்கள் இந்தக்கூற்றை பெரும்பாலனோர் நம்பாமல் போகலாம்.

காஷ்மீர்

வெள்ளை வெளேர் என்று முன்னொரு காலத்தில் தண்ணீர் கொட்டியிருக்கலாம். காலப்போக்கில் மலைகளில் நிகழும் தட்ப வெப்ப மாற்றங்களாலும், மலைமீது பரந்து வளர்ந்துள்ள மூலிகைகளாலும் மாற்றமடைந்திருக்கலாம். ‘பிணம் உயிர் பெறும்’ என்றது அந்த் தண்ணீரின் மருத்துவ குணத்தை மேம்படுத்திக் கூறப்படுவதாக இருக்கலாம். எனவே எதிலுமே அர்த்தம் இல்லாமல் இல்லை. ‘தூத் கங்கா’ நீரைப் பருகிவிட்டுப் புறப்பட்டோம். இந்த ‘குல்மார்க்’, ‘சோனாமார்க்’ , ‘பெஹல்காம்’, யூசுமார்க்’ ஆகிய நான்கு இடங்களும் காஷ்மீர்-ஸ்ரீநகரின் நாலு திசைகளிலும் அமைந்துள்ளனவாம். பிரிடிஷாரால் ஒவ்வொரு இடமாகக் கண்டுபிடிக்கப்பட்டு உல்லாசப்பயணிகளுக்காக போக்குவரத்து வசதிகள் செய்து தரப்பட்டிருக்கிறதாம். ‘சட்டம்-ஒழுங்கு’ பற்றிக் குறிப்பிட்டோம். நாங்கள் போகிற- வருகிற வழிகளிலெல்லாம் காஷ்மீரத்துப் பெண்கள், விறகு சுமந்துகொண்டு செல்வார்கள். ஆடு- மாடு மேய்ப்பார்கள். ஆளரவமற்ற அந்த இடங்களில் ஒண்டியாளாய் பயமின்றி, அவர்கள் நடமாடுவதைக் காண முடிந்தது. ஒரு சில இடங்களில் ஆண்களும்கூட நடமாய்க்கொண்டிருந்தாலும் இந்தப் பெண்களுக்கு எந்த அச்சுறுத்தலும் இல்லை. ஆண்கள் அவர்கள் வேலையைப் பார்த்துக்கோண்டு போகிறார்களே தவிர பெண்களை மெனக்கெட்டு திரும்பிப் பார்ப்பதுகூட கிடையாது. ‘சட்டம்-ஒழுங்கு’ என்பதன் உண்மையான அர்த்தத்தை இங்குதான் காண முடியும். ந்ம்மூரில் எல்லாம் மேடைப்பேச்சுக்கு உபயோகித்துக்கொள்ளும் அலங்கார வார்த்தைகள் மட்டுமே. அன்றாடம் வரும் சேனல்-நியூஸையும், பேப்பர் நியூஸையும்பாருங்கள். நாம் எங்கே போய்க்கொண்டிருக்கிறோம் என்பதே நமக்குத் தெரியவில்லை. எனவே பிரச்சினையெல்லாம் காஷ்மீர் எல்லையில்தானாம். ஊருக்குள்ளே எதுவும் கிடையாதாம். அதுவும் உல்லாசப் பயணிகளுக்கு எவ்வித தொல்லையும் கிடையாதாம். இந்த நான்கு இடங்களைà®
¤à¯ தவிர சிட்டிக்குள் அமைந்துள்ள ‘மொகல் கார்டன்’, ‘ ஷாலிமார் கார்டன்’ சென்று வந்தோம். விரிந்து பரந்த கார்டன்களின் பிரம்மாண்டமும், வண்ணப் பூக்களின் அணிவகுப்பும் கண்கொள்ளாக் காட்சிகள்! பூக்களில் இல்லாத வண்ணங்களே கிடையாது. ஆங்காங்கே நீர்நிலைகளும் கண்ணையும் கருத்தையும் ஒருங்கே கவரும் வண்ணம் அமைக்கப்பட்டுள்ளது. கார்டன்களைத் தவிர , பிரசித்தி பெற்ற ‘சிவன்’ கோவிலுக்கும் ‘ ‘கீர் பவானி’ கோவிலுக்கும் சென்று வந்தோம். 108 படிகளைக் கொண்ட சிவன் கோவில் படிக்கட்டுகளில் ப்ரியா தாத்துவைத் தூக்கச் சொல்லாமல் அவளே ஏறினாள். ஆங்காங்கே கொஞ்சம் நின்றாள். அவ்வளவுதான். நாங்கள் இதற்காக அவளை வெகுவாகப் பாராட்டினோம். ப்ரியாயும்கூட ஊரிலிருந்து ‘அப்பு; அம்மு’ ( எங்க அப்பாவும் அம்மாவும்) போன் பண்ணியபோது பெருமையாகச் சொல்லிக் கொண்டாள். சிவனையும் அம்மனையும் தரிசித்தோம். ‘கீர் பவானி கோவிலில் நுழைந்ததுமே பாயசம் தருகிறார்கள். அதனால்தான் ‘கீர்’ என்ற பெயர் போலும்!. இவை தவிர ‘ஜும்மா மஸ்ஜித்’துக்கும் சென்றோம். மதப் பாகுபாடு ஏதுமின்றி, அனைவரும் செல்லலாம். ஆண்களுக்கு அணிந்துகொள்ள குல்லா தருகிறார்கள். பெண்கள் முக்காடிட்டுக்கொள்ளவேண்டும். இப்படியாக மசூதி தொழுகையையும் முடித்துக்கொண்டோம். காஷ்மீர் கடைகளில் நம்மூரில் காண முடியாத விதவிதமான இனிப்புகள் கிடைக்கும் சாப்பிட மிகவும் சுவையாகவும் இருக்கும்.

 

பயணம் முடியும் தறுவாய்க்கு வந்துவிட்டதை உணர்ந்த நானும் ப்ரியாயும் கவலைப்பட ஆரம்பித்தோம். நாங்களும் பல இடங்களுக்குப் போய் வந்தவர்கள்தான் . ஏற்காடு, கொடைக்கானல், மேட்டுர், ஆழியார் டேம் என்று உள்ளூர் டூர்களைப் பார்த்த நாங்கள், அந்தமான், ஷிம்லா, குல்லு மணாலி, ரத்தாங்க் பாஸ், என்றெல்லாம் போயிருக்கிறோம். ஆனால் எங்கு சென்றாலும் திரும்ப சென்னை வந்தால் ஏற்படும் ஒரு திருப்தி வேறெதிலும் ஏற்பட்டதில்லை. ‘சொர்கமே என்றாலும் அது நம்மூரைப் போல வருமா?’ என்ற பாட்டைப் பாடிக்கொண்டு சென்னை வந்து விழும் ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் நாங்கள். இந்த கொளுத்துகிற வெய்யிலும், சுகாதாரமற்ற தெருக்களும் நம்மை வரவேற்றாலும் ‘நம்மூரைப் போல வருமா?’ தான், நம்ம ஆத்ம ஸ்ருதி. ஆனால், இம்முறை ஸ்ருதி பேதம் ஏற்பட்டதுபோல் இருந்தது. சென்னையிலிருந்து மே மாதம் 9ம் தேதி புறப்பட்ட நாங்கள், அம்மாதம் 20ம் தேதிதான் திரும்ப வந்தோம். மொத்தம் 12 நாட்களில், பயண நாட்களை அங்குமிங்குமாக தள்ளிவிட்டுப் பார்த்தால், 9 ஃபுல் டேய்ஸ் அதாவது 9 நாட்கள் முழுதாக காஷ்மீரில் கழித்த எங்களுக்கு திரும்பி வர மனமில்லை என்றால், காஷ்மீரின் அழகை என்னவென்று வர்ணிப்பது? வருத்தமாக உட்கார்ந்த எங்களை பாட்டியும், தாத்துவும் ,” அடுத்த மே மாத லீவுக்கும் இங்கேயே வந்தா சரியாப் போச்சு!” என்று தேற்றியதுமட்டுமில்லை. அவர்களுக்கும் கவலையாகத்தான் இருந்ததாம்.’, ஷாப்பிங் வேலை ஒன்று இன்னும் பாக்கியிருக்கிறது. போகலாமா?’ என்ற தாத்துவிடம்,”தாத்து, தாத்து! இன்னொரு முறை’ ஷிக்காரா ரைட்’ போய் அப்படியே ஷாப்பிங்க் பண்ணிடலாம். “ஷிக்காராவும் ஆச்சு. ஷாப்பிங்கும் ஆச்சு” என்றதும் ஆமோதித்த தாத்துவிடம்” போனமுறை பகலில் போனோமா, இந்தத் தடவை இருள்சூழத் தொடங்கும் மாலையில் போகலாம். சூப்பரா இருக்கும்” என்றதையும் ஒத்துக்கொண்ட தாத்து ‘ஷிக்காரா’ படகுக்காரரை சரியாக மாà
²à¯ˆ 6.00 மணிக்கு வரச் சொன்னார்கள்.

காஷ்மீர்

ஆஹா…! ‘தல் ‘ஏரி மாலை விளக்கொளியில் என்னமாய் ஜொலிக்கிற்து, தெரியுமா? ‘காணக் கண் கோடி வேண்டும்’ என்பது அனுபவத்தில் சொன்ன வார்த்தைகள். வெகு உல்லாசமாக சென்றது எங்கள் மலை நேர ‘ஷிக்காரா’ சவாரி. இருள் கவியக் கவிய அழகும் கூடிக்கொண்டே போனது. வழியில் வந்த ரெஸ்டாரெண்டில் படகை நிறுத்தி வெங்காய பக்கோடாவையும் டீயையும் ருசி பார்த்தபின்பு பயணத்தைத் தொடர்ந்தோம். “தாத்து, அப்புக்கும், அம்முக்கும் ‘கிஃப்ட்’ வாங்கிட்டுப் போகணும்” என்று நானும் ப்ரியாயும் சொன்னதையும் ஆமோதித்த தாத்து ” நல்ல குழந்தைகள்” என்று எங்களைப் பாராட்டவும் செய்தார்கள். ஷாப்பிங்க் ஏரியாவில் படகு நின்றதும் அம்முக்கு ஒரு காஷ்மீரி – வுட்ஸில் செய்யப்பட்ட நகைப் பெட்டி ஒன்றும் அப்புக்கு ஒரு டீ ஷர்ட்டும், வாங்கியதோடு நில்லாமல், என்னுடைய ஃப்ரெண்ஸுக்கு, பென்ஸில் பாக்ஸும்,, கம்மல் பாக்ஸும் வாங்கினேன். ப்ரியா அவளுடைய ஃப்ரெண்ட்ஸுக்கு கீ செயின்ஸும் வாங்கினாள். இப்படியாக ஷாப்பிங்கை முடித்துவிட்டு இரவுநேர ‘ஷிக்காரா ரைடை’ எஞ்சாய் பண்ணிக்கொண்டே போட் ஹௌஸ் வந்து சேர்ந்தோம். காஷ்மீரில் பார்க்க நினைத்து பார்க்காமல் விட்டது, ‘லடாக்’க்கும் ‘ கார்கிலு’ம்தான் . லடாக்கும் கார்கிலும் சென்றுவர ஒருவாரம் தேவைப்படுமாம். அதி உச்சியில் இருக்கும் ‘லடாக்’, அதற்கும் மேல் ‘ லே’ அதற்கும் மேல் ‘கார்கில்’. முதலில் இந்த இடங்களின் குளிரைத் தாங்கமுடியணும். சிலருக்கு லடாக்கிலேயே செயற்கை சுவாசம் தேவைபடுமாம்.’ கார்கில்’தான் உலகின் ரெண்டாவது குளிர் பிரதேசமாம். இங்குதான் நம் வீரர்கள் நாட்டைக் காக்கும் புனிதப் பணியை செய்து வருகிறார்கள். எங்கள் சுற்றுப் பயணத்தில் நாங்கள் கண்ட காட்சிகளில் எங்கள் நினைவில் நின்றவைகளை சொல்ல வேண்டுமானால், நமது படை வீரர்களின் அணிவகுப்பு ஆங்காங்கே நடந்தவண்ணம் இருக்கும். மலை உச்சிகளில் நம்மால் கற்பனை செய்ய à®®à¯
டியாத உயரங்களில் நம் ராணுவ வீரர்கள் அனாயாசமாக ஏறிப் போய்க்கொண்டிருப்பார்கள். ஆங்காங்கே ராணுவ வீரர்களின் பேரேட் நடந்து கொண்டிருக்கும். அங்கெல்லாம் நாம் வண்டியை நிறுத்தாமல் போக வேண்டுமாம். எங்களுக்குத் தெரியாமல், ஒரு பேரேட் நடக்கும் இடத்தில் நிறுத்தி இறங்கினோம். ‘என்ன’ என்பது போல் ஓரிரு வீரர்கள் ஓடி வந்தனர் “ஒன்றுமில்லை. இந்தக் குட்டிப் பாப்பா உங்களோடு ஒரு போட்டோ எடுத்துக்க விரும்புறா” என்று தாத்து சொன்னாங்க “நாட் பர்மிட்டட்” என்று மறுத்துவிட்டார்கள்.” உங்க சீஃப் கமேன்டரைப் பார்த்துக் கேட்கலாமா?” என்ற தாத்துவின் கேள்விக்கு “நான் அவருக்கு அடுத்த ரேங்கில் உள்ளவன்தான். இங்கு அதெல்லாம் கட்டாயமாக தடை செய்யப்பட்டவை” என்று கூறி ப்ரியாயின் கன்னத்தில் தட்டிக்கொடுத்து ‘ஸாரி’ என்பதுபோல் தலையாட்டினார்கள். விடைபெற்றோம். மலைப் பள்ளத்தாக்குகளில் வெள்ளைக்காரர்கள் போல் இருக்கும் காஷ்மீர்ப் பெண்கள் 10 கி.மீ. க்குமேல் தலையில் காட்டில் வெட்டியெடுத்த விறகுக் கட்டைகளைச் சுமந்து செலவதும் காணத்தக்க காட்சியாக இருக்கும். சில காஷ்மீர்ப் பெண்கள் கம்பளித் தொழிலை நம்பி ஆடு மேய்த்துக்கொண்டிருப்பதையும் காணலாம். இன்னும் ஆங்காங்கே ஓடும் ‘ஜீலம் நதியும், மேலிருந்து பேரிரைச்சலோடு கொட்டும் நீர்வீழ்ச்சிகளும் ” எங்களைப் பார்க்க திரும்பவும் வருவீர்களா?” என்று நம்மிடம் கேட்கும். பூக்கள், நதிகள் , ஏரிகள், மலைகள், பனிச்சறுக்கல்கள் என்று அனைவரிடமும் பிரியா விடைபெற்று காஷ்மீரைவிட்டுப் புறப்பட்டோம். காஷ்மீர் ஒரு பூலோக சொர்கம்!

akshaykumar-ஹிந்தி-நடிகை-கவர்ச்சி

akshaykumar-ஹிந்தி-நடிகை-கவர்ச்சி

1. தாவூத் இப்ராகிம் கேரக்டரில் நடிக்க நடிகர் அக்ஷய் குமார் தில்லா ‘ஓ.கே.’ பண்ணிட்டாராம். ஆனால் நடிகைகள் யாரும் மசியலையாம். சோனாக்ஷி சின்ஹ, சோனம் கபூர், பிரியங்கா சோப்ரா என ஒவ்வொருவரும் கழண்டு கொள்ள இப்போது இலியானாவிடம் பேச்சு வார்த்தை நடத்திக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.     திவ்யா ஸ்பந்தனா குத்து ரம்யா 2. திவ்யா ஸ்பந்தனாவின் ஒரு புதிய டாட்டூ ஒன்று இடம் பிடித்திருக்கிறது. தன்னுடைய காதலர் ப்ளஸ் சுவிட்சர்லாந்து தொழிலதிபர் ரஃபேலின் பெயரை ஹீப்ரூ மொழியில் டாட்டூ வாகக் குத்தியிருக்கிறார், திவ்யா. இப்போ டாட்டூ மட்டும்தானாம். கல்யாணம் இப்போ கிடையாதாம். இதை ஸ்டேட்மெண்ட் வேறு விட்டிருக்கிறாரம்.

 

3. சமீபத்தில் ‘டூ’ படத்தின் கேசட் ரிலீஸ் ஃபங்க்ஷனில் கலந்துகொண்டார் டி.ராஜேந்தர். “யார், எப்போது’ எந்த இடத்துக்குப் போவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது. அவர் பிரதமர் ஆகிவிட்டேன் என்று சொன்னபோது, அவரது மனைவிபாங்க்ரா டான்ஸ் ஆடியிருப்பார்.” என்று அதிரடியாகப் பேசி மேடையிலேயே ஆடிப் பாடி, மன்மோகனைப் போல மிமிக்ரி செய்து கலாய்த்தாரம். இதனால்,’ கை’ சின்னத்துக்கு கோபமாம்.

 

4. ‘பீப்ளி லைவ்’ படத்தின் இயக்குனர் அனுஷா ரிஸ்வி ” எனக்கு தேசிய விருது கிடைத்துவிடும் என்ற பொறாமையில் ,’பீப்ளி லைவ்’ படத்தை அமீர் கான் அனுப்பவில்லை. ” என்று அமீர் மீது சரமாறியாக குற்றச்சாட்டை சுமத்துகிறார் அனுஷா.

 

5. ஆகஸ்ட்டில் மும்முனைப் போட்டிக்குத் தயாராகுதாம், கோலிவுட். சூர்யாவின் ‘ஏழாம் அறிவு’ , விஜய்யின் ‘வேலாயுதம்’, அஜீத்தின் ‘மங்காத்தா’ ஆகிய மூன்று படங்களும் ரிலீஸாம்.

 

6. உடம்பு தெளிவானதும் கலைஞரிடம் பேசிய ரஜினி நெகிழ்ச்சியடையும்படி சில விஷயங்களைப் பேசினாராம், கலைஞர். பதறிப்போன ரஜினி, சென்னைக்கு வந்ததும் கோபாலபுரம் சென்று கலைஞருக்கு ஒரு விஷேஷப் பரிசும் ரெடியா வச்சிருக்கிராராம். வடிவேலுவை திரைத் துறை ஒதுக்கி வைத்ததைக் கேட்ட ரஜினி ‘ராணா’வில் வடிவேலுவை சேர்க்கச் சொல்லிட்டாராம்.

 

மூன்றாம் கோணம் ஐந்து லட்சம் ஹிட்ஸ் பயணக் கட்டுரை போட்டியில் கலந்து கொள்ளும் ஜி.கலையரசி அனுப்பிய  பயணக்கட்டுரை

ஐரோப்பா – என் பயண அனுபவங்கள்

வெர்சைல்ஸ் சிலை

வெர்சைல்ஸ் சிலை

ஒரு காலத்தில் வெளிநாட்டுக்குப் போய் வந்தவர்களைக் கண்களை மலர்த்தி நான் பார்ப்பதுண்டு. வெளிநாடு சென்று வருவது என்பது ஏதோ முற்பிறவியில் செய்த அதிர்ஷடம் என நான் நினைப்பேன். சாவதற்குள் ஒரு முறையேனும் கடல் கடந்து சென்று வெளிநாடுகளைக் கண்டுவந்து விடவேண்டும் என்ற தணியாத ஆவல் எனக்கிருந்தது. ஆனால் இக்காலத்தில் வீட்டுக்கு ஒருவர் வெளிநாட்டில் இருக்கிறார். அயல்நாடுகளுக்குப் பயணம் என்பது நம் கிராமங்களிலுள்ள படிப்பறிவில்லாக் குப்பனுக்கும் சுப்பனுக்கும் கூடதற்போது சர்வ சாதாரண விஷயமாகிவிட்டது.

என் மகன் பிரான்சில் அப்போது மேற்படிப்பு படித்துக் கொண்டிருந்ததால், அவனது அழைப்பை ஏற்று 2008 ஆம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் மூன்று வாரங்கள் என் கணவருடன் ஐரோப்பா சென்று வந்தேன். 1950 களில் பாரீஸில் வேலையிலிருந்த என் தந்தை 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு பாரீஸைத் திரும்பவும் பார்க்க விருப்பப்பட்டு எங்க்ளுடன் பயணத்தில் கலந்து கொண்டார். பிரான்ஸ், இங்கிலாந்து, இத்தாலி மற்றும் பெல்ஜியம் ஆகிய நாடுகளுக்கு நாங்கள் சென்று வந்தோம்.

ஐரோப்பா யூனியனில் அங்கம் வகிக்கும் நாடுகளுக்குச் செல்ல ஷென்கன் விசா (schengen visa) வாங்கவேண்டும். ஆனால் அதே யூனியனின் அங்கத்தினர்களான இங்கிலாந்து, சுவிட்சர்லாந்து நாடுகளுக்குச் செல்ல அப்போது தனி விசா வாங்க வேண்டும்.(இப்போது ஏதும் மாறியிருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை) பிரான்சின் தூதரகம் புதுச்சேரியிலேயே இருப்பதால் பிரான்ஸ் விசா வாங்குவதில் எங்களுக்குச் சிரமம் ஏதும் இருக்கவில்லை. விசாவிற்கான விண்ணப்பப் படிவமும் எளிமையாகத் தான் இருந்தது. விண்ணப்பம் கொடுத்த ஐந்து நாட்களுக்குள் எங்களுக்கு ஷென்கன் விசா கிடைத்து விட்டது.

அதற்குப் பிறகு தான் இங்கிலாந்து விசாவிற்கு விண்ணப் பித்தோம். அடேயப்பா! படிவத்தின் பத்துப் பனிரெண்டு பக்கங்களைப் பூர்த்தி செய்வதற்குள் போதும் போதுமென்றாகி விட்டது. நான்கு நாட்கள் லண்டன் போய்ச் சுற்றிப் பார்ப்பதற்காக விண்ணப்பித்திருந்தோம்.

‘எங்கெங்கு பயணம் செய்யப்போகிறீர்கள்? எங்குத் தங்கப் போகிறீர்கள்? அந்த ஹோட்டலின் பெயர் மற்றும் முகவரி? உறவினர் வீடு என்றால் அவரது பெயர் மற்றும் முகவரி?’ என்று கேள்வி மேல் கேள்வி கேட்டுத் துளைத்தெடுத்துவிட்டார்கள் கேள்வியின் நாயகர்கள்!

அதில் வரும் இன்னும் சில கேள்விகளைப் பாருங்கள்:- ‘எப்போதாவது போர்க்குற்றம், மனித குலத்துக்கெதிரானப் போராட்டம், இனப்படுகொலை (war crimes, war against humanity, genocide) போன்ற நடவடிக்கைகளில் பங்கு கொண்டவராயிருந்தால் அது பற்றிய விபரங்கள்?

எந்த நாட்டிலாவது தீவிரவாத நடவடிக்கைகளில் ஈடுபட்டதுண்டா? தீவிரவாத அமைப்புகளுக்கு ஆதரவு கொடுத்த துண்டா? ஆம் எனில் அதன் விபரம்?’

எனக்கு ஒரு சந்தேகம். எந்தத் தீவிரவாதியாவது முறையாகப் பாஸ்போர்ட், விசா வாங்கிப் பயணம் செய்வானா? அப்படியே செய்தாலும் இந்தக் கேள்விகளுக்கு ‘ஆம் நான் ஒரு தீவிரவாதி தான் இந்தந்த நாடுகளில் நான் தீவிரவாதச் செயல்களில் ஈடுபட்டிருக்கிறேன் என்று உண்மையைச் சொல்வானா?’

சென்னையில் விசா விண்ணப்பப் படிவம் கொடுத்த போது கைரேகை, கண்கள் முதலானவற்றைப் பதிவு செய்து கொண்டார்கள். எல்லாவற்றையும் கொடுத்து மூன்று வாரங்களாகியும் விசா கிடைத்தபாடில்லை. கடைசி நேரத்தில் டென்ஷன் அதிகமானதுடன் நாங்கள் பதிவு செய்திருந்த விமானத்தை மேற்கொண்டு பணம் கொடுத்து ஒரு வாரத்திற்கப்புறம் மாற்ற வேண்டியதாய்ப் போய் விட்டது. கடைசியில் வெறுத்துப்போய் லண்டன் போக வேண்டாம் வேறு ஏதாவது ஊருக்குப் போகலாம் என முடிவெடுத்த சமயம் ஒரு வழியாக இங்கிலாந்து விசா கிடைத்தது. எனவே முதல் தடவையாக இங்கிலாந்து பயணம் செய்ய எண்ணுபவர்கள் ஓரிரு மாதங்களுக்கு முன்னதாகவே விசாவிற்கு விண்ணப்பித்தால் நல்லது. சென்னையிலிருந்து ஏர் பிரான்ஸ் விமானத்தில் பாரீசில் இறங்கி விட்டுப் பின் அங்கிருந்து லண்டன் செல்வதாக ஏற்பாடு. அப்போது ஏப்ரல் மாதம் என்பதால் (என் மகனின் வார்த்தைகளை அலட்சியப்படுத்தி விட்டு) குளிர் அவ்வளவாக இருக்காது என்று எண்ணி புடவையிலேயே நான் சென்று அங்கு இறங்கிவிட்டேன். புடவையைத் தவிர வேறு உடை நான் உடுத்திப் பழக்கமில்லையென்பதும் ஒரு காரணம். காலை ஏழு மணிக்கு பாரிஸ் விமான நிலையத்தில் இறங்கிய போது குளிர் என்னை வாட்டியெடுத்து விட்டது. ஏழு டிகிரி வெப்பம் என்றார்கள்.

சிலு சிலுவென்று வீசிய காற்றில் பற்கள் தந்தியடிக்க, விமான நிலையக் கட்டிடத்திற்குள் தலை தெறிக்க ஓடி ஒரு மூலையில் தஞ்சம் புகுந்து கொண்டோம். முதல் வேலையாக ஜெர்கின்ஸை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்ட பிறகு தான் நெஞ்சு வலி கொஞ்சம் குறைந்தது. மேல்நாட்டினர் ஆண், பெண் என்கிற பேதமின்றி ஜீன்ஸ் ஏன் உடுத்துகின்றனர் என்ற உண்மை எனக்கு அப்போது தான் புரிந்தது. நான் புடவை உடுத்தியிருந்ததால் குளிர் என் எலும்புகளை ஊடுருவிப் போய்த் தாக்கிற்று. ஏப்ரல், மே மாதமே இப்படியென்றால், டிசம்பர், ஜனவரி மாதக் குளிர் எப்படியிருக்கும் என்பதை நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை. எனவே ஏற்கெனவே நாற்பது, நாற்பத்தி ஐந்து வயதுக்கப்புறம் எலும்பு மூட்டுப் பிரச்சினைகள் வந்து அவதிப்படும் என்னைப் போன்ற நடுத்தர வயதுப் பெண்கள் (அரைக்கிழம் என்று எழுத மனம் ஒப்பவில்லை) வெளிநாடு போகும் போது ஜீன்ஸ் போட முடியாவிட்டாலும் கால்களை மூடக்கூடிய சூடிதார் போன்ற உடைகளை அணிந்து செல்வது நல்லது.

பாரீஸ் விமான நிலையத்திற்குள்ளாகவே ஒரு டெர்மினலிலிருந்து மற்றொன்றுக்கு ரெயிலில் தான் போக வேண்டும். அந்த ரெயில் வண்டிகள் சில நிமிடங்களே ஒவ்வொரு பிளாட்பாரத்திலும் நிற்கும். அதன் கண்ணாடிக்கதவுகள் மூடிக் கொண்ட பிறகு தான் வண்டி புறப்படும்.

நானும் என் மகனும் வண்டியில் ஏறிக்கொள்ள, பெரிய பெட்டியைத் தூக்கிக் கொண்டு என் கணவர் ரெயிலில் கால் வைத்து ஏறிக் கொண்டிருக்கும் போது கட கடவென கண்ணாடிக் கதவு மூடத்துவங்கியது. பெட்டியுடன் அவர் பாதியில் மாட்டிக்கொண்டு நிற்க, என் அப்பா இன்னும் ஏறாமல் பிளாட் பாரத்திலேயெ இருக்க, எனக்குப் படபடப்பு அதிகமானது. நானும் என் மகனும் என்ன செய்வது என்று தெரியாமல் லிப்டில் உள்ளது போல் கதவைத் திறப்பதற்கு வண்டியினுள் ஏதாவது ஸ்விட்ச் இருக்கிறதா எனத் தேடி பதட்டத்தோடு அங்கும் இங்கும் ஓட நல்லவேளையாக பாதி வரை மூடிய கதவிற்கு இடையில் தடை ஏற்பட்டதால், தானாக மறுபடியும் திறந்து கொண்டது. அவசர அவசரமாக தந்தையும் பெட்டியினுள் ஏறிக்கொள்ள வண்டி புறப்பட்டது. இந்தச் சம்பவம் ஏற்படுத்திய படபடப்பு குறைய கொஞ்ச நேரம் ஆனது.

முதல் நாள் மாலை பாரீஸிலிருந்து விமானம் மூலம் லண்டன் சென்றடைந்தோம். ஏற்கெனவே ‘ஆன்லைன்’ மூலம் தங்குமிடம் பதிவு செய்து வைத்திருந்தமையால் நேரே அந்த ‘லாட்ஜி’க்குச் சென்றோம். அது வட இந்தியா அல்லது பங்களாதேஷை சேர்ந்தவரால் நடத்தப்படும் ஒரு ‘லாட்ஜ்’ தான். ‘இந்தியா விலிருந்து வந்திருக்கிறோம்’ என்றதும் ஹிந்தியில் பேசினார். நாங்கள் ஹிந்தி தெரியாமல் ஆந்தை முழி முழிக்க, அதற்கப்புறம் எங்களை அவர் சட்டையே செய்யவில்லை.

அந்த ‘லாட்ஜை’ச் சுற்றி இந்திய உணவு விடுதிகள் என்ற பெயரில் நிறைய இருந்தன. அவற்றை நடத்துபவர்கள் எல்லாரும் பாகிஸ்தான் அல்லது பங்களாதேஷ் நாடுகளைச் சேர்ந்தவர்கள் என்றும் பாகிஸ்தான் பயங்கரவாதத்தோடு சம்பந்தப்படும் பெயர் என்பதால் வெள்ளைக்காரர்கள் யாரும் வந்து சாப்பிட மாட்டார்கள் என்ற காரணத்திற்காக இந்திய உணவு விடுதிகள் என்று பொய்யாகப் பெயர் வைத்திருப்பதாக என் பையன் சொன்னான். அவ்வுணவு விடுதிகளில் எப்போதும் பிரியாணி, தந்தூரி அயிட்டங்கள் கிடைத்தன.

அன்றிரவு பக்கத்திலிருந்த ஓர் உணவு விடுதிக்குச் சென்று ஒரு வட்ட மேசையில் அமர்ந்து சாப்பிட வேண்டிய அயிட்டங்களை ஆர்டர் கொடுத்தோம். ஆர்டரை வாங்கிப் பார்த்த அந்த விடுதியின் மேனேஜர், அருகில் வந்து”குறைந்தபட்சம் 50 பவுண்டுகளுக்காவது சாப்பிட்டால் தான் ஹோட்டலுக்கு உள்ளே உட்கார்ந்து சாப்பிடலாம்;இல்லையேல் ‘பார்சல்’ வாங்கிக் கொண்டு வெளியில் தான் செல்ல வேண்டும்,” என்று சொன்னார்.

எங்களுக்கு அவமானமாக இருந்தது. மற்றவர்கள் அப்படி என்னதான் சாப்பிடுகிறார்கள் என்று சுற்றுமுற்றும் ஒரு நோட்டம் விட்டோம். எல்லோரும் விஸ்கி, பிராந்தி வகையறாக்களை வாங்கி மேஜை மேல் பரப்பி வைத்திருந்தனர். இது நமக்குச் சரிப்பட்டு வராது என்ற எண்ணத்தோடு பார்சலை வாங்கிக் கொண்டு மேஜையைக் காலி செய்துவிட்டு நடையைக் கட்டினோம்.

லண்டனில் முதல் நாள் நாங்கள் பார்த்தவை:- இங்கிலாந்தின் பாராளுமன்றக் கட்டிடம் (Palace of Westminister), Big Ben என்று சொல்லப்படும் மணிக்கூண்டு, தேம்ஸ் நதி அதன் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்த லண்டன் கண் என்று அழைக்கப்படும் London Eye ஆகியவை தாம்.

மணிக்கூண்டின் உள்ளே இப்போதுள்ள கடிகாரத்தின் எடை 13 டன்களாம். (13760 கிலோ). நிமிட முள்ளின் நீளம் 14 அடிகளாம்.(4.26 மீட்டர்). 10/05/1941 அன்று ஜெர்மனி வீசிய குண்டுகளால் மேற்கூரையும் கடிகாரத்தின் சில பகுதிகளும் சேதமடைந்தாலும், துல்லியமான தன் இயக்கத்தைக் கடிகாரம் நிறுத்தவேயில்லையாம். இந்த மணிக்கூண்டின் 150 ஆம் ஆண்டு விழாவை 31/05/2009 அன்று வெகு விமரிசையாகக் கொண்டாடினார்கள். தொன்மை வாய்ந்த கட்டிடங்களுக்கு, பொருட்களுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுப்பதிலும் பாரம்பரியத்தைக் கட்டிக்காப்பதிலும் ஆங்கிலேயர்க்கு நிகர் ஆங்கிலேயரே. நம் நாட்டிலோ பாதுகாக்கப்பட வேண்டிய, 400 வருடத் தொன்மை வாய்ந்த பாபர் மசூதியை இடித்து விட்டு அதன் விளைவை இன்றும் அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

தேம்ஸ் நதிப்பக்கம் நாங்கள் இருந்த போது மழை விட்டு விட்டுப் பெய்து கொண்டிருந்தது. பலமாக வீசிய காற்றில் குடையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடக்கப் பிரம்மப்பிரயத்தனம் செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஏற்கெனவே குளிர். அதோடு பக்கத்தில் நதி யிலிருந்து வீசிய சிலு சிலுவென்ற காற்றுடன் மழையும் சேர்ந்து கொண்டதால் குளிர் தாங்க முடியவில்லை.

ஐரோப்பா தோட்டம்

நல்லவேளையாக London Eye ல் ஏறி கண்ணாடி கூண்டுக்குள் அமர்ந்த பிறகு, நடுக்கியெடுத்த குளிரிலிருந்து கொஞ்ச நேரம் விடுதலை கிடைத்தது. லண்டன் கண்ணை ராட்சஸ இராட்டினம் என்று சொல்லலாம். மிகவும் மெதுவாக உச்சத்துக்குச் சென்று பின் இறங்குகிறது. லண்டன் செல்லும் சுற்றுலாவாசிகள் தவறாமல் வருகை புரியும் இடமாக இது இருக்கிறது. மார்ச் 2000 ஆண்டிலிருந்து இது இயக்கப்படுகிறதாம். ஆண்டிற்கு 3.5 மில்லியன் மக்கள் இங்கு வருகிறார்களாம். ஒவ்வொரு கூண்டிலும் 20 அல்லது 25 பேர் ஏறலாம். கண்ணாடி வழியாக ஒவ்வொரு திசையிலும் 40 கிலோ மீட்டர் அளவிற்குப் பார்க்கக்கூடியவாறு இது வடிவமைக்கப்பட்டிருக்கிறது. கண்ணாடி வழியாக லண்டன் மாநகரையும் அதைச் சுற்றியுள்ள கட்டிடங்களையும் தேம்ஸ் நதியையும் மழைச்சாரலையும் கண்டு ரசித்தோம். நடுவே அமர்வதற்குப் போடப்பட்டிருந்த இருக்கையில் எங்களைத் தவிர வெள்ளைக்காரர்கள் யாரும் வந்து அமரவில்லை. கடைசி வரை நின்று கொண்டே ஒவ்வொரு பக்கமாகப் போய்ப் பார்த்துப் புகைப்படம் எடுத்துத் தள்ளிக் கொண்டிருந்தார்கள். இறங்கப்போகுமுன் சுற்றி நின்றவர்கள் அனைவரும் நான், நீ என்று போட்டிப் போட்டுக் கொண்டு முகப்பில் வந்து நின்று கொண்டார்கள்.

ஐரோப்பா தோட்டம்

இதைப் பார்த்ததும் எனக்குச் சின்ன வயதில் பார்த்த ஒரு காட்சி நினைவிற்கு வந்தது. சினிமா கொட்டகையில் அப்போதெல்லாம் படம் முடியும் போது தேசிய கீதம் இசைக்கப்படும். மூன்று மணி நேரம் அமைதியாகப் படம் பார்ப்பவர்கள் தேசிய கீதம் ஒலிபரப்பப்படும் போது அவசர அவசரமாக இடத்தைக் காலி செய்து விட்டு வீட்டுக்கு ஓடுவார்கள். நேரத்தை மிச்சப் படுத்துகிறார்களாம்! தேசிய கீதம் இசைக்கப் படும் போது எழுந்து நின்று மரியாதை தர வேண்டும் என்று எங்கள் தந்தை எங்களுக்குக் கற்பித்திருந்ததால் எங்கள் குடும்பம் மட்டும் நின்று அது முடியும் போது வெளியில் வந்தால் சினிமா கொட்டகையே காலியாகயிருக்கும். எல்லா ஊரிலும் இதே கதை தான் போலிருக்கிறது. பின் யாரோ ஒரு புண்ணியவான் தினந்தினம் தேசிய கீதம் இப்படி அவமதிப்புக்குள்ளாகும் விஷயத்தை அரசின் கவனத்திற்குக் கொண்டு வந்து, பின் சினிமா கொட்டகைகளில் தேசிய கீதம் ஒலிபரப்புவதை நிறுத்திவிட்டார்கள்.

ஐரோப்பா

எல்லோரும் இறங்கட்டும், நாம கடைசியாக இறங்கிக் கொள்ளலாம் என்றெண்ணி உட்கார்ந்திருந்த நான் “இறங்கிறதுக்கு ஏன் இவ்ளோ அவசரப்படுறாங்க? இவங்களும் நம்மளைப் போலத்தான் இருப்பாங்க போலேயிருக்கு,” என்று சினிமா கொட்டகை விஷயத்தைப் பற்றி மகனிடம் சொன்னேன்.

ஐரோப்பா பயணக் கட்டுரை

“அவங்க சீக்கிரம் இறங்கிறதுக்காக அங்க போய் நிக்கலைம்மா. ஒவ்வொரு கூண்டும் இறங்கி வரும்போது ஒரு குறிப்பிட்ட இடத்தில கம்ப்யூட்டர் போட்டோ எடுக்கும். போட்டோவில விழறதுக்காகத் தான் எல்லாரும் அங்க போய் நிற்கிறாங்க. நாம ஏறும் போது மைக்கில சொன்னாங்களே நீங்க கேட்கலையா,” என்றான் பையன். “அப்படியா,” என்று அசடு வழிந்தேன். அவர்களது ஆங்கில உச்சரிப்பு எனக்குப் புரிந்தால் தானே?

கூண்டிலிருந்து இறங்கி வெளியில் வருகின்ற ஒரு சில நிமிடங்களுக்குள்(!) கம்ப்யூட்டர் எடுத்த புகைப்படங்களை பிரிண்ட் போட்டு பார்வைக்கு வைத்திருந்தார்கள். புகைப்படத்துக்கு ‘போஸ்’ கொடுத்தவர்கள் ஆர்வமுடன் காசு கொடுத்து அதை வாங்கிச் செல்வதைக் காண முடிந்தது. சுற்றுலாப் பயணிகளிடம் பணம் கறக்கும் விஷயத்தில் வெள்ளைக்காரர்கள் கில்லாடிகள்!

 

ராட்சஸத ராட்டினத்தை அடுத்து நாங்கள் சென்ற இடம் தேம்ஸ் நதியில் அமைந்துள்ள புகழ் பெற்ற லண்டன் பாலம் (Tower Bridge). தரைவழி, கடல் வழி இரண்டிற்கும் இதனைப்பயன் படுத்தும் விதத்தில் இப்பாலம் கட்டப்பெற்றிருப்பதே இதன் தனிச் சிறப்பு. தேம்ஸ் நதி வழியாக கப்பல்கள் செல்லும் போது, தரை வழி போக்குவரத்தை நிறுத்தி விட்டு இந்தப்பாலத்தை மேலே தூக்கி கப்பல்கள் அந்த வழியாகப் போவதற்கு வழி விடுவர்.

இரண்டாம் நாள் நாங்கள் பார்க்கச் சென்றது பக்கிங்ஹாம் அரண்மனை. இது தான் ராணியின் இருப்பிடம். மூன்றாம் ஜார்ஜ் மன்னரால் தம் ராணிக்காக 1761 ல் வாங்கப்பட்டு, பின் அடுத்து வந்த மன்னர்களின் காலங்களில் பல்வேறு மாறுதல்களுக் குட்பட்ட இக்கட்டிடம் இன்று ஒரு கம்பீரமான தோற்றத்துடன் பார்வையாளர்களைக் கவருகிறது.

இந்த அரண்மனைக்கு முன் காவல் காக்கும் வீரர் ஒருவர் நிற்கிறார். அவருக்கான பணி நேரம் முடிந்து அடுத்தவர் வந்து பொறுப்பை ஏற்றுக் கொள்ளும் நிகழ்ச்சி (Change of guard) தினமும் முற்பகல் வேளையில் பழைய சம்பிரதாயங்களோடு மணிக்கணக்காக நடைபெறுகிறது. இந்நிகழ்ச்சியைப் பார்ப்பதற்கென்றே இரும்புக் கேட்டிற்கு வெளியே கூட்டம் பெருந்திரளாக நின்று கொண்டிருக்கிறது.

லண்டனில் சுற்றுலாப் பயணிகள் தவறாமல் வருகை புரியும் இடங்களில் ஒன்று டிரெபால்கர் சதுக்கம். (Trafalgar Square). டிரெபால்கர் போரில் (1805) நெல்சன் தலைமையில் ஆங்கிலேயரின் கப்பற்படை பிரெஞ்சு மற்றும் ஸ்பெயின் படைகளை வென்றதன் நினைவாக இச்சதுக்கம் அமைக்கப் பட்டுள்ளது. இச்சதுக்கத்தின் நடுவே உள்ள தூணின் உச்சியில் இப்போரில் உயிர் நீத்த மாவீரரான நெல்சனின் சிலை அமைக்கப்பட்டுள்ளது.

 

அடுத்து நாங்கள் விஜயம் செய்தது லண்டனில் உள்ள புகழ் பெற்ற மதாம் துஸே (Madame Tusseau) மெழுகுச்சிலை காட்சியகம். அடேயப்பா! எவ்வளவு தத்ரூபமாக சிலைகளை வடிவமைத்திருக்கிறார்கள்! சிலைகளைப் பார்த்துக் கொண்டே வரும் போது, ‘இதென்ன இந்த சிலை கண் சிமிட்டுகிறதே,’ என்று வியப்புடன் நாம் உற்றுப்பார்த்தால் சிலைகளுக்குப் பக்கத்தில் சுற்றுலாவுக்கு வந்த வெள்ளைக்கார இளம்பெண்கள் சிலர், புகைப்படத்துக்காக ‘போஸ்’ கொடுத்துக் கொண்டு நிற்பது அப்போது தான் தெரிகிறது.அந்தளவுக்கு வேறுபாடு தெரியாதவாறு சிலைகள் அழகிய உயிரோவியங்களாக படைக்கப்பட்டு, பார்ப்பவர்களின் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்கின்றன.

மறைந்த புகழ் பெற்ற உலகத் தலைவர்கள், இன்றைய அரசியல் தலைவர்கள், அறிவியல், இலக்கியம், இசை, ஓவியம், விளையாட்டு, சினிமா போன்ற துறைகளில் குறிப்பிடத்தக்க அளவில் பங்களித்தவர்களின் சிலைகள் அங்கு வைக்கப் பட்டுள்ளன.

சினிமா, விளையாட்டு ஆகிய துறைகளில் பிரபலமானவர்களின் சிலைகளுக்குப் பக்கத்தில் நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்ள சுற்றுலாப்பயணிகளிடம் அதிக ஆர்வம் இருந்ததைக் காண முடிந்தது. ஜேம்ஸ் பாண்ட், ஹாரி பாட்டர் சிலைகள் பக்கத்தில் இருந்த கூட்டத்தில் பாதி கூட, இருபதாம் நூற்றாண்டின் அறிவியல் மாமேதை ஐன்ஸ்டீன், சர் ஐசக் நியூட்டன் போன்ற அறிவியல் அறிஞர்களின் சிலைகள் பக்கத்தில் இல்லை. நம் தேசப்பிதா காந்திஜி, முன்னாள் பிரதமர் இந்திரா காந்தி ஆகியோரின் சிலைகளில், காந்தியின் சிலை அந்தளவுக்கு சிறப்பாக இல்லை. சிலையின் அமைப்புக்கேற்ற உயரம் இல்லை.

நடிகர்களில் ஐஸ்வர்யா ராய், அமிதாப்பச்சன், சாரூக்கான் ஆகியோரின் சிலைகளைப் பார்த்தோம். ஐஸ்வர்யா சிலை சுமார் தான். அமிதாப்பச்சன் பரவாயில்லை. ஷாரூக்கான் சிலை பிரமாதம். ஜெம்ஸ் மிட்டாயினால் அல்லது அது போன்ற ஒரு மணியினால் உருவாக்கபட்டிருந்த மர்லின் மன்றோ படம் நன்றாயிருந்தது.

 

மர்லின் மன்ரோ

அரசியல் தலைவர்களில் டோனி பிளேர் சிலை சூப்பர்! புஷ் அவ்வளவு சரியில்லை. தூங்குகின்ற ஒரு பெண்ணின் உடல் பார்த்துப் பிரமித்தோம். அவ்வளவு இயற்கையாய் தூங்குவது போலவே இருந்தாள் அப்பெண். மன்னிக்கவும். இருந்தது அச்சிலை. நெஞ்சில் மூச்சு ஏறி இறங்குகிற மாதிரி உள்ளுக்குள் ஏதோ செய்திருக்கிறார்கள். ‘இது மதாம் துஸேவின் சிலை’ என்று பார்த்ததாக நினைவு.

 

மேடம் டுசாட் காந்தி சிலை

எல்லாவற்றையும் சொல்லிவிட்டு எனக்குப் பிடித்த மரஞ்செடிகளைப் பற்றிச் சொல்லாமல் விட்டாமல் எப்படி? நாங்கள் போன சமயத்தில் அங்கிருந்த பெரும்பாலான மரங்களில் இலையோ, பூவோ இல்லை. மொட்டையாக நின்ற மரங்களில் ஆங்காங்கே துளிர்களை மட்டும் காணமுடிந்தது.

மே மாதம் தான் அங்கு வசந்த காலம். பாதையோரப் பூங்காக்களில் டாபோடில்ஸ் (Daffodils), டியுலிப்ஸ் (Tulips) பூக்கள் இருந்தன. பல வண்ண நிறங்களில் கண்ணைக் கவரும் டியுலிப்ஸ் மலர்த்தோட்டத்தைப் பார்க்க விரும்புவர்கள் நெதர்லாந்து தான் போக வேண்டும்.

டாபோடில்ஸ் மலர்கள் தாம் வசந்த காலத்தைக் கட்டியம் கூறி வரவேற்பவை என்பதால் இம்மலர்களை மகிழ்ச்சியின் குறியீடாக இம்மக்கள் நினைக்கிறார்கள். மானாவாரியாக ஆங்காங்கே வளர்ந்து கிடக்கும் இந்தச் செடிகளில் தங்க மஞ்சள், வெள்ளை ஆகிய இரு நிறங்களில் பூக்கள் இருந்தன.

வெள்ளை நிறத்தை விட மஞ்சள் நிறமே அழகாகயிருக்கிறது. ஒரே ஒரு பூவைப் பார்க்கும் போது ரோஜா போலக் கண்ணைக் கவரும் மலர் இது என்று சொல்ல முடியா விட்டாலும், வயல் வெளியில் கூட்டமாக இதனைப் பார்க்கும் போது நிச்சயமாக தங்க வயல் போலவே காட்சியளிக்கும்.

தென்றலில் மேலும் கீழுமாக அம்மலர்கள் அசைந்தாடிய போது, தன் மாநகருக்கு வருகை தந்திருக்கும் எங்களை அம்மலர்கள் “வாருங்கள், வாருங்கள்” என்று தலையை ஆட்டி வ்ரவேற்பதாகவே எனக்குத் தோன்றியது.

லண்டனில் முக்கியமாக பார்க்கப்பட வேண்டிய இடங்கள் பற்றிச் சொல்லிவிட்டேன். இரண்டு நாட்களில் இந்த இடங்களை நாங்கள் பார்த்து விட முடிந்தது. இந்த இடங்களுக்குச் சென்று வர அரசு மற்றும் தனியார் பேருந்துகள் பல இயக்கப்படுகின்றன. விக்டோரியா ரயில் நிலையத்திலிருந்து நடக்கக் கூடிய தூரத்தில் தான் பக்கிங்ஹாம் அரண்மனை இருக்கிறது. அங்கிருந்து நடந்தே போய் பிக் பென், லண்டன் கண் ஆகியவற்றைப் பார்க்க முடிந்தது. மறு நாள் மற்ற இடங்களைச் சுற்றிப்பார்க்க பக்கிங்ஹாம் அரண்மனை சாலையிலிருந்த் பிக் பஸ் (Big Bus) அலுவலகத்திற்குச் சென்று டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்டோம். அதன் இணைய தள முகவரி. (http://www.bigbustours.com/eng/london/default.aspx)

டெல்லிக்கு ஒரு தடவை சுற்றுலா போயிருந்த போது, பணிக்கர் பேருந்தில் டிக்கெட் வாங்கியிருந்தோம். நாம் எந்தப் பேருந்தில் ஏறுகிறோமோ அதிலே தான் கடைசி வரை பயணம் செய்ய வேண்டும். ஒவ்வொரு இடத்திலும் இறக்கி விடும் போது பத்து நிமிடங்கள், அல்லது அரை மணி நேரம் அதற்குள் வந்து விட வேண்டும் என்று சொல்வார்கள். பேருந்தில் பயணம் செய்வோர் அனைவருக்கும் ரசனை ஒரே மாதிரியாகயிருக்காது. சில இடங்களில் நாம் அதிக நேரம் சுற்றிப் பார்க்க ஆசைப்படுவோம். அவசர அவசரமாக எங்கே பேருந்து நம்மை விட்டுச் சென்று விடுமோ எனப் பயந்து பார்த்தது பாதி, பார்க்காதது பாதி என ஓடித் திரும்பி வர வேண்டியிருக்கும்.

நம்மூர் டூரிஸ்ட் பேருந்தில் நம் இஷ்டத்துக்கு நேரத்தைச் செலவு செய்யும் வசதி இல்லை. ஆனால் லண்டனில் இப்படியில்லை. நாம் ஒரு கம்பெனியைச் சேர்ந்த பேருந்தின் டிக்கெட் வாங்கினால் அவர்களுடைய எந்தப் பேருந்தில் வேண்டு மானாலும் ஏறலாம். காலையிலிருந்து இரவு எட்டு மணி வரை எத்தனை முறை வேண்டுமானாலும் ஏறி இறங்கிப் பயணம் செய்யலாம். கால் மணி நேரத்திற்கு ஒருமுறை இந்தக் கம்பெனியைச் சேர்ந்த பல பேருந்துகள் முக்கிய சுற்றுலாத் தளங்களைச் சுற்றிச் சுற்றி வந்துக் கொண்டிருக்கும். நாம் ஒவ்வொரு இடத்திலும் நம் ரசனைக்கேற்றாற் போல் நேரத்தைச் செலவிட்டு விட்டு வந்து, அச்சமயத்தில் வரும் பேருந்தில் ஏறி அடுத்த இடத்துக்குச் செல்லலாம்.

மொத்தம் நான்கு நாட்கள் லண்டனுக்காக ஒதுக்கியிருந்தோம். இந்தியாவிலிருந்து கிளம்பி லண்டன் வந்து சேர ஒரு நாள், சுற்றிப்பார்க்க இரண்டு நாட்கள் என்று இனிதே முடிந்தது எங்களது லண்டன் பயணம். நான்காம் நாள் இங்கிருந்து இத்தாலியின் வெனீஸ் நகருக்கு விமானம் மூலம் பயணம்.

விமானத்தில் லண்டன் கேட்விக் (Gatewick) விமான நிலையத் திலிருந்து வெனீஸீக்கு இரண்டு மணி நேரப்பயணம் மட்டுமே. ஆனால் பயண நேரம் குறைவாகயிருந்தாலும் விமானப் பயணத்தில் இருக்கும் சோதனைகளுக்கு ஆகும் நேரம் தான் அதிகம். நாங்கள் வெனீஸ் செல்வதற்காக கேட்விக் விமான நிலையத்தை அடைந்த போது, நாம் கையில் எடுத்துச் செல்லும் பையில் (Hand luggage) திரவம்(liquid) ஏதும் இருக்கக் கூடாது என்பதை வலியுறுத்தும் வாசகங்கள் எழுதப்பட்ட அட்டைகளைச் சுமந்த வண்ணம் விமான நிலைய பணியாளர்கள் சிலர் நின்றனர்.

“கைப்பையில் நீங்க எதுவும் வைக்கவில்லை அல்லவா?” என்றான் மகன் என்னைப்பார்த்து.”ஒன்றும் இல்லை” என்றேன் நான். என் பையை ஸ்கேன் செய்தவர்கள் சோதனை செய்ய வேண்டும் என்று சொல்லிவிட்டனர். மகன் என்னைப் பார்த்து முறைத்தான். நான் ஒன்றும் புரியாமல் பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். என் கைப்பையைத் திறந்து அதில் இருந்த பொருட்களை எல்லாம் வெளியில் எடுத்த பணியாளர், ஒரு பெரிய ஜாம் பாட்டிலை எடுத்து அப்படியே குப்பைக்கூடைக்குள் போட்டு விட்டு இனி நீங்கள் போகலாம் என்றார்.

எனக்கு மனசே ஆறவில்லை. இன்னும் சீல் கூடப் பிரிக்கப்படாத புதிதாக வாங்கியிருந்த ஜாம் பாட்டில் அது.”அடப்பாவி! ஜாம் பாட்டில் என்பது கூடவா அவனுக்குத் தெரியாது? அப்படியே தூக்கிக் குப்பையில் போட்டு விட்டானே,” எனப் புலம்பிக் கொண்டிருந்தேன்.

“வழியில் அத்தனை முறை எச்சரித்தும் நீங்கள் பண்ணிய காரியத்துக்கு அபராதம் விதிக்காமல் விட்டானே எனச் சந்தோஷப்படுங்கள்,” என்றான் பையன். “சோதனை செய்து அவர்கள் எதையாவது எடுத்துக் குப்பை தொட்டியில் போடும் போது அவர்களுடன் வாக்குவாதத்தில் ஈடுபடாமல், மௌனமாக இருப்பதே நல்லது; இல்லையேல் அபராதம் விதித்துவிடுவார்கள்” என்று வேறு பயமுறுத்தினான். அதற்குப் பிறகு நான் ஏன் வாயைத் திறக்கிறேன்? திரவம் என்றால் அதுவரை நான் தண்ணீர் பாட்டிலை மட்டும் தான் நினைத்திருந்தேன். ஜாம், டூத்பேஸ்ட், தைலங்கள் எல்லாமே இந்த லிஸ்டில் தான் அடங்குமாம். எனவே வெளிநாடு செல்பவர்கள் எந்த விமானத்தில் பயணம் செய்ய எண்ணு கிறார்களோ அவர்களது வலைதளத்தில் கொடுக்கப் பட்டுள்ள விதிமுறைகளைப் படித்துப் பார்த்து எவற்றை யெல்லாம் கைப்பையில் (Hand luggage) எடுத்துச் செல்லக் கூடாது என்பதை அறிந்து, அதற்கேற்ப பொருட்களை எடுத்துச் சென்றால் பிரச்சினைகளைத் தவிர்க்க இயலும்.

எனக்கடுத்து வந்த பெண் கையில் குழந்தையுடன் வந்தார். குழந்தையின் கையில் பால் பாட்டில். பாலை எடுத்துப் போகக் கூடாது என்றனர். குழந்தை பால் பாட்டில் வேண்டும் என அடம் பிடித்தது. உடனே அந்தப் பணியாளர் என்ன செய்தார் தெரியுமா? அந்தப் பாலைக் குழந்தைக்குப் புகட்டச் சொன்னார். பத்து நிமிடங்கள் வரை குழந்தை குடிப்பதைப் பார்த்த பிறகே, அதை எடுத்துப் போக அனுமதித்தார்.

அதற்கடுத்து பாதுகாப்பு சோதனையின் போதும் எனக்குப் பிரச்னை தான். ‘சோதனை மேல் சோதனை! போதுமடா சாமி!’ என்று சிவாஜி ஸ்டைலில் உரக்கப் பாட வேண்டும் போலிருந்தது. மெட்டல் டிடெக்டர் வைத்து என்னைச் சோதனை செய்த போது, கருவி கிரீச் கிரீச் என்று கத்தியது. அது ஏன் கத்துகிறது என்று எனக்கும் புரியவில்லை. என்னைச் சோதனை செய்த பெண், ‘வயிற்றைச் சோதனை செய்ய வேண்டும்,’ என்று சொல்லித் தனியாக அழைத்துச் சென்றார். விமானத்தைத் தகர்க்க வயிற்றில் வெடிகுண்டைக் கட்டி வந்திருக்கும் தீவிரவாதி என்று என்னை நினைத்திருப்பார் போலும்! வயிற்றுப் பகுதியைச் சோதனை செய்து விட்டுக் அது கத்துவதற்கான காரணம் அறியாது குழம்பிப் போனவர், பின்னர் ஒரு வழியாகக் கண்டுபிடித்தார். என் புடவையில் ஆங்காங்கே வெள்ளி நிறத்தில் ஜிகினாவினால் ஆன ஜரிகைகள் இருந்தன. அவை தான் அக்கருவி கத்துவதற்கான காரணம் என்று கண்டுபிடித்தவர், சிரித்தபடியே, ‘சாரி, நீங்கள் போகலாம்,’ என்றார்.

வெனீஸ் நகருக்கு விமானம் போய்ச் சேரும் போது இருட்டி விட்டது. மார்க்கோ போலோ விமான நிலையத்தின் பக்கத் திலிருந்த ஹோட்டலில் தங்கிவிட்டு மறு நாட் காலை கடலால் சூழப்பட்டுள்ள நகருக்குப் பேருந்தில் சென்றோம். பேருந்தில் ஏறி டிரைவரிடம் டிக்கெட் கேட்டோம். (அங்கெல்லாம் கண்டக்டர் கிடையாது). ஏறுவதற்கு முன்பே டிக்கெட் வாங்க வேண்டும் என்றும், பேருந்தில் டிக்கெட் கொடுக்கப்பட மாட்டாது என்றும் அவர் சொல்லி விட்டார். புதிய ஊர் என்பதால் எங்கு இறங்கி டிக்கெட் எடுப்பது என்றும் தெரியவில்லை.

“ஏறிவிட்டோம். ஆனது ஆகட்டும். வழியில் டிக்கெட் செக்கர் ஏறினால் நிலைமையைச் சொல்லி டிக்கெட் வாங்கிக் கொள்ள லாம்,” என்று மகன் சொன்னாலும், எனக்கு உள்ளூரப் பயம் தான். அவர் நம்மை நம்ப வேண்டுமே! டிக்கெட் எடுக்காமல் பயணம் செய்தமைக்குத் தண்டனை ஏதும் கொடுத்து விட்டால்? நல்ல வேளையாக ஊர் சென்று இறங்கும்வரை பயந்த மாதிரி எதுவும் நடக்கவில்லை. டிக்கெட் இல்லாமல் பயணம் செய்கிறோம் என்று அறிந்திருந்த டிரைவர், இடையில் எங்களை இறங்கச் சொல்லாதது மட்டுமின்றி கடைசி வரை எங்களிடம் எதுவும் கேட்கவுமில்லை. நம் ஊராக இருந்திருந்தால், “சரி எங்கிட்ட பணம் கொடுங்க” என்று டிரைவர் டிக்கெட் கொடுக்காமல் பணத்தை மட்டும் வாங்கிக் கொண்டு கம்பி நீட்டிருப்பார்.

வெனீஸ் நகரம் கால்வாய்களுக்குப் பெயர் பெற்றது. உப்பங்கழியில் (lagoon, sea backwaters) அமைந்துள்ள இந்நகர் 118 தீவுகளால் ஆனது. இங்குள்ள கால்வாய்களின் என்ணிக்கை 177. இத்தீவுகளின் மேல் கட்டப்பட்டுள்ள பாலங்களின் எண்ணிக்கையோ 455. இக்கால்வாய்களின் வழியாகத் தான் போக்குவரத்து நடைபெறுகிறது. கோண்டோலா (Gondola) எனப்படும் வெனீஸ் நகரின் பாரம்பரியப் படகுகள் தாம் முற்காலத்தில் நீர்வழிப் போக்குவரத்துக்குப் பயன்பட்டன. தற்போது இவை பெரும்பாலும் சுற்றுலாப் பயணிகளால் வாடகைக்கு அமர்த்தப்படுகின்றன.

நகரின் பல இடங்களுக்குப் போய் வர தண்ணீர் கார், பேருந்துகள், (Water taxi, water buses) பொதுமக்களுக்காக இப்போது இயக்கப் படுகின்றன. சுற்றுலாப் பயணிகளும் இந்தப் பேருந்துகளில் பயணம் செய்கின்றனர். சில வீடுகளின் பின் பக்கத்தில் கம்புகளை நட்டு படகுகளைக் கட்டி வைத்திருப்பதைக் காண முடிந்தது. நாம் ஸ்கூட்டர், கார் வைத்திருப்பது போல அவர்களது சொந்த உபயோகத்துக்குப் படகுகள் வைத்திருப்பார்கள் போலிருக்கிறது. உலகத்தில் ஸ்கூட்டர், கார், ஓடாத ஒரே நகரம் வெனீஸாகத்தான் இருக்கும். நம் சாலைகளுக்குப் பதிலாக அங்கு கால்வாய்கள் ஓடுகின்றன. நம்மூர் தெருக்களில் குழந்தைகள் கிரிக்கெட் விளையாடுவது போல் அங்கு விளையாட முடியாது.

 

 

நாங்கள் போய் இறங்கிய போது மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. கடலால் சூழப்பட்டுள்ள நகரம் என்பதால் குளிரும் அதிகமாக யிருந்தது. சூடாக ஒரு தேநீர் குடித்தால் தேவலாம் என்றிருந்தது. நாங்கள் இறங்கிய பேருந்து நிலையத்தைச்சுற்றிச் சுற்றி வந்தோம். தேநீர்க் கடை எதுவும் கண்ணில் படவில்லை.

குளிர் காலத்தில் நம்மூர் டீக்கடைக்குச் சென்று, ‘ஸ்ட்ராங்கா ஒரு டீ போடுப்பா,’ என்று சொல்லி, கடைக்காரர் கிளாசில் இரண்டு ஸ்பூன் சர்க்கரை போட்டு, கொதிக்கின்ற பாலில் இரண்டு கரண்டி எடுத்து ஊற்றி, டிகாஷனைக் கலந்து அதைச்சடாரென்று மேலே ஒரு தூக்கு தூக்கிச் சிந்தாமல் சிதறாமல் லாவகமாக ஒரு தடவை ஆற்றிவிட்டு, கிளாசில் நுரையுடன் ஊற்றிக் கொடுத்த வுடன் கொஞ்சங் கொஞ்சமாக உறிஞ்சிக் குடிப்போமே, அந்தச் சுகத்துக்கு ஈடு இணையேது?

பிறகு ஒரு வழியாக ஒரு கடையைக் கண்டுபிடித்தோம். ஆனால் அங்கு தேநீர் கிடைக்கவில்லை. “துருக்கிய கறுப்பு காபி தான் கிடைக்கிறது. ஆனால் அது ரொம்ப கசக்கும். நீங்க குடிக்க மாட்டீங்க வாங்க போகலாம் வழியில வேற எங்கேயாவது டீ கிடைக்குமான்னு பார்ப்போம்,” என்றான் மகன்.

“இப்ப சூடா எதையாவது குடிச்சே தீரணும், பரவாயில்ல அதை வாங்கிக் கொடு, நான் குடிப்பேன்” என்று சின்னக் குழந்தை போல அடம்பிடித்தேன். வேறு வழியின்றி அதை வாங்கிக் கொடுத்தான் பையன். கோப்பையில் கொஞ்சமாகத் தான் இருந்தது அந்தக் காபி. துளியூண்டு வாயில் வைத்த அடுத்த கணம், ஏண்டா குடித்தோம் என்றாகிவிட்டது. சரியான கசப்பு! குடிக்கவே முடியவில்லை.

அவ்விடத்தை விட்டு மெல்ல நகர்ந்து குடிப்பது போல் பாவ்லா பண்ணிவிட்டு குப்பைத் தொட்டியில் யாருக்கும் தெரியாமல் அதை ஊற்றிவிட்டு நல்ல பிள்ளையாக கோப்பையைக் கொண்டு வந்து மகனிடம் கொடுத்துவிட்டேன்.

பிறகு தண்ணீர்ப் பேருந்தில் டிக்கெட் வாங்கிக் கொண்டு நாள் முழுக்க வெனீஸ் நகரின் முக்கிய கால்வாய்களில் உலா வந்தோம். சில தீவுகளில் இறங்கி ஏறினோம். வெனீஸ் செல்லும் சுற்றுலாப்பயணிகள் தவறாமல் வருகை புரியும் இடம் ரோமன் கத்தோலிக்கர்களின் புனித வழிபாட்டுத் தலமான செயிண்ட் மார்க் சர்ச் (St Mark’s Basilica) ஆகும். ஐந்து பெரிய வளைவுகள் (arches) ஐந்து பிரும்மாண்டமான வளைமாடங்களைத் (domes)தாங்கி நிற்பது போல் கட்டப்பட்டுள்ள இது இவர்களது சிறந்த கட்டிடக்கலைக்கு ஓர் எடுத்துக்காட்டு.

இதற்குப் பின்பக்கத்தில் வெனீஸ் நகரை ஆண்ட மன்னர்களின் இருப்பிடமாகத் திகழ்ந்த டோஜ் அரண்மனை (Doge’s Palace) உள்ளது. இதுவும் இந்நகரின் மிகவும் புகழ் பெற்ற ஒருகட்டிடம். இதற்கு முன்பக்கத்தில் செயிண்ட் மார்க் சதுக்கம் உள்ளது. இச் சதுக்கத்தில் தான் மதச் சம்பந்தப்பட்ட விழாக்கள் நடக்குமாம். வெனீஸீன் பெரிய கால்வாயில் (Grand Canal) அமைந்துள்ள ரியால்டோ பாலம் (Rialto Bridge) மிகவும் பழமையான பாலம் ஆகும். வெனீஸ் என்றாலே இப்பாலத்தைத் தான் அடிக்கடி காட்டுவார்கள். வெனீஸ் கடைகளில் பல வண்ணங்களில் வெவ்வேறு வடிவங்களில் முகமூடிகள் விற்கப்படுகின்றன. விசாரித்ததில் இம்முகமூடிகள் வெனிஸ் கலாசாரத்தின் ஓர் அங்கமாகத் திகழ்ந்த விஷயம் தெரிய வந்தது. பழங்காலத்தில் அந்நகரில் நடக்கும் மத விழாக்களில் (Venice carnival) கலந்து கொள்பவர்கள், இந்த முகமூடியை அணிந்து கொண்டு தாங்கள் யார் என்பதை மறைத்துக் கொண்டு சமுதாயத்தின் மற்ற பிரிவினரோடு கலந்து பழகுவார்களாம். எனவே இந்நகரத்தில் வாழ்ந்த மேல் தட்டுப் பிரிவினரும் தம் அந்தஸ்தையும் பதவியையும் சில மணி நேரங்கள் மறந்து விட்டு சமுதாயத்தின் கீழ்தட்டு மக்களுடன் கலந்து பழகுவதற்கு இந்த முகமூடி ஒரு கருவியாகப் பயன்பட்டிருக்கிறது..

கடலின் மேல் அமைந்துள்ள நகரம் என்பதால் வேறெந்த நகருக்கும் இல்லாத சிறப்பு வெனீஸுக்கு இருக்கிறது. மற்றபடி ஒரு நாளைக்கு மேல் அங்குத் தங்கிப் பார்ப்பதற்கு விசேஷமாக ஏதுமில்லை. எனவே மறுநாள் அங்கிருந்து கிளம்பி விமானத்தில் பாரீஸ் வந்து சேர்ந்தோம்.

பாரீசில் எங்களது உறவினர்கள் அதிகம் பேர் வசிக்கிறார்கள். கிரிஞியில் (Grigny) வசிக்கும் உறவினர் அவர் வீட்டில் தான் நாங்கள் வந்து தங்க வேண்டும் என்று அன்புக்கட்டளையிட்டார். ஏற்கெனவே அவர் வீட்டில் மூன்று குழந்தைகள், அவரது பெற்றோர் என இருந்ததால் அவரது வீட்டில் தங்க முடியா நிலைமையை விளக்கி, கிரிஞி ரெயில் நிலையத்திற்கு அருகிலேயே எங்களுக்குத் தங்குமிடம் ஏற்பாடு செய்து கொண்டோம்.

வெனீசிலிருந்து புறப்பட்டு நாங்கள் கிரிஞி வந்து சேரும் போது இரவு ஒன்பதரை மணிக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. நாங்கள் வந்து இறங்கும் போது அந்த ரயில் நிலையம் ஆளரவமின்றி வெறிச்சோடியிருந்தது.

சக்கரம் வைத்த பெட்டிகளைச் சாலையில் உருட்டிக் கொண்டு அந்த நடுங்கும் குளிரில் நடந்தே ஹோட்டல் போய்ச் சேர்ந்தோம். மறுநாட் காலை அந்த உறவினர் வீட்டுக்குச் சென்று விட்டு பாரிசைச் சுற்றிப் பார்க்கப் புறப்பட்டோம். அவரும் எங்கள் கூட ரயில் நிலையம் வந்து வழியனுப்பினார். வழியில் அவருடைய நண்பரைச் சந்தித்தவர் எங்களுக்கும் அவரை அறிமுகப்படுத்தி வைத்தார்.

“எப்போது வந்தீர்கள்?” என்று எங்களைக் கேட்ட அவரது நண்பர், முதல் நாள் இரவு அந்த ரயில் நிலையத்திற்குப் பக்கத்தில் ஒன்பது மணியளவில் ஆப்பிரிக்க கறுப்பின இளைஞர் சிலர், ரயிலிலிருந்து இறங்கிய வெள்ளைக்காரர் ஒருவரைக் கடுமை யாகத் தாக்கிவிட்டு அவரது உடைமைகளைப் பிடுங்கிக் கொண்டு ஓடிவிட்டனர் என்ற தகவலைச் சொன்னார். எங்களுக்கு அதிர்ச்சியாக யிருந்தது. .இதுபோல் அந்த ஏரியாவில் அடிக்கடி நடக்கும் என்று எங்கள் உறவினரும் சொன்னார். சம்பவம் நடந்த அரைமணிநேரம் கழித்துத் தான் நாங்கள் அங்கு வந்து இறங்கி எங்கள் இருப்பிடத்திற்குச் சென்றிருக்கிறோம். அது எங்களுக்கு நடந்திருந்தால் என்னாகியிருக்கும்? என்று யோசிக்கவே பயமாகயிருந்தது. அதற்குப் பிறகு தினமும் மாலையில் சீக்கிரமாகவே இருப்பிடத்துக்குத் திரும்புவதை வழக்கமாக்கிக் கொண்டோம். நல்லவேளை நாங்கள் அங்குத் தங்கியிருந்த ஒரு வாரமும் எங்களுக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் ஏற்படவில்லை.

பாரிசில் முதல் நாள் நாங்கள் பார்க்கச் சென்றது கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்களின் தேவாலயமான நோத்ரு தாம் .(Notre Dame de Paris- Our Lady of Paris). இது மேரி மாதாவுக்குச் சமர்ப்பணம் செய்யப்பட்ட ஆலயம்.ஏற்கெனவே நான் நிறைய தேவாலயங்களைப் பார்த்திருந்தாலும் இந்த ஆலயத்தின் பல வண்ணக் கண்ணாடி ஜன்னல்கள் (stained glass) என்னை மிகவும் ஈர்த்தன. ஒவ்வொரு கண்ணாடியிலும் வெவ்வேறு வண்ணக் கலவைகளுடன் இருந்த ஓவியங்கள் காண்போரைக் கவரும் தன்மையன. பாரீசுக்கு வருகை தரும் சுற்றுலாப் பயணிகள் அனைவரும் தவறாமல் வருகை தரும் ஆலயம் இது.

பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் போது சேதமுற்றிருந்த இந்த ஆலயத்தை மறு சீரமைப்பு செய்து அழகுபடுத்தி 02/12/1804 அன்று மாவீரர் நெப்போலியனும் அவரது மனைவி ஜோஸ்பீனும் சக்ரவர்த்தியாகவும், சக்ரவர்த்தினியாகவும் இங்கு தான் முடி சூட்டிக் கொண்டார்கள். அந்த வைபவத்தின் போது ரோமிலிருந்து வந்திருந்த போப்பாண்டவர் ஏழாம் பயஸ் (Pope Pius VII) நெப்போலியனுக்கு முடி சூட்டும் முன்பாகவே, அவரது கையிலிருந்த கிரீடத்தை வாங்கி நெப்போலியன் தாமே முடி சூட்டிக்கொண்டதாகக் கேள்வி.

அதற்கடுத்து என் தந்தை 1950 களில் தாம் வேலை செய்த அலுவலகத்தைப் பார்க்க விரும்பியதால் நடந்தே பல தெருக்களைக் கடந்து சென்றோம். ஐந்தாறு ஆண்டுகள் கழித்துச் சென்றாலே நாம் பிறந்து வளர்ந்த ஊரில் நம்மால் அடையாளம் காண முடியாத அளவிற்கு மாற்றங்கள் ஏற்பட்டு விடும் போது வெளிநாடுகளில் அதுவும் பாரிசு போன்ற பெரும் நகரங்களில் ஐம்பது ஆண்டுகளில் எத்தனை மாற்றங்கள் நிகழ்ந்திருக்கும்? அவரது அலுவலகம் இருந்த தெருவை, அலுவலகக் கட்டிடத்தை என் தந்தையால் அடையாளம் கண்டுபிடிக்க முடியுமா என்று எங்களுக்குச் சந்தேகம். ஆனால் என்ன ஆச்சரியம்! வழியில் எதிர்ப்பட்ட அத்தனை தெருக்களின் பெயர்களையும் வரிசையாகச் சொல்லிக் கொண்டே வந்து கொஞ்சங் கூடச் சிரமப்படாமல் எளிதாக அந்தத் தெருவை மட்டுமல்ல, கட்டிடத்தையும் கண்டுபிடித்து விட்டார் அப்பா. அவருடைய ஞாபகச் சக்தி எங்களைப் பிரமிக்க வைத்தது. ஏன் தெரியுமா? அப்போது என் தந்தையின் வயது 82!

இன்னோர் ஆச்சரியம்! அந்தக் கட்டிடம் சிறிது கூட மாற்றப்படாமல் அப்போது அவர் பார்த்த மாதிரியே இருந்தது தான். ஆனால் இப்போது அது அலுவலகமாகயில்லாமல் யாருடைய வீடாகவோ ஆகிவிட்டிருந்தது. அந்த இடம் வெறும் கல், சிமெண்டினால் ஆனக் கட்டிடமாக இல்லாமல், அவருடைய உணர்வுகளுடன் ஒன்றறக் கலந்திருப்பதை அப்பா வாஞ்சையுடன் அந்தக் கட்டிடத்தைப் பார்த்த பார்வையிலிருந்து அறிந்து கொள்ள முடிந்தது.

நாங்கள் அங்கு நின்றிருந்த போது கதவைத் திறந்து கொண்டு வெள்ளைக்காரர் ஒருவர் வெளியே சென்றார். உள்ளுக்குள்ளேயும் போய்ப் பார்க்க அப்பாவுக்கு ஆசைதான். ஆனால் அது குடியிருப்பாக இருந்ததினால் அந்த ஆசை நிறைவேறவில்லை. அந்தக் கட்டிடத்திற்குப் பக்கத்தில் அப்போது இருந்த கடைகள் பற்றியும் அவற்றின் உரிமையாளர்கள் பற்றியும் அப்பா சொன்னார்.

அவர்கள் எல்லாரும் இப்போது உயிருடன் இருப்பார்களா? அப்படியே இருந்தாலும் அப்பா அவர்களை ஞாபகம் வைத்திருப்பது போல் அவர்களுக்கு அப்பாவைப் பற்றி ஞாபகம் இருக்குமா என்று யோசித்துப் பார்த்தேன். 50 வருடங்கள் என்பது அரை நூற்றாண்டுக்காலம் அல்லவா? அவர்களுக்கெங்கே ஞாபகம் இருக்கப்போகிறது?

அந்தக் கட்டிடத்திற்கு மட்டும் பேசும் சக்தி இருந்திருந்தால் ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு தன்னையும் ஒரு பொருட்டாக மதித்து, பார்க்க விரும்பி எண்பத்திரண்டு வயதில் பல்லாயிரக்கணக்கான மைல்கள் பயணம் செய்து வந்திருந்த என் தந்தைக்கு ஆனந்தக் கண்ணீர் பெருக கைகுலுக்கி நன்றி தெரிவித்திருக்கும்! கட்டிடத்திற்கு முன்பாக நின்று புகைப்படம் எடுத்துக் கொண்டார் அப்பா. பிறகு அந்த வீட்டிற்குப் பிரியாவிடை கொடுத்துவிட்டு அங்கிருந்து கிளம்பினோம்.

அந்தத் தெருவிற்குப் பக்கத்துத் தெரு முனையில் ஓர் இடத்தைக் காட்டி, “இங்கு தான் 21 ஆம் நம்பர் பஸ் நிற்கும். இங்கு தான் தினமும் நான் வந்து பஸ் ஏறுவேன்,” என்று அவர் சொல்லி வாயை மூடவில்லை. ஒரு பேருந்து வந்து நின்றது. அதன் எண் 21! எங்களுக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை! ஐம்பது ஆண்டுகளாக தெரு, கட்டிடம் மாறாதது மட்டுமின்றி பேருந்து நிறுத்தமும் மாறவில்லை; அந்த வழித்தடத்தில் இயக்கப்படுகின்ற பேருந்தின் எண்ணும் மாறவில்லை!

 

மறு நாட் காலை சேன் நதியின் அருகில் அமைந்துள்ள ஈபில் டவரைப் (Eiffel Tower) பார்க்கச் சென்றோம். இந்தியாவின் சின்னமாக தாஜ்மகால் இருப்பது போல் பிரான்சின் சின்னமாக இந்த ஈபில் டவர் இருக்கிறது.

1889 ஆம் ஆண்டு பிரெஞ்சுப் புரட்சியின் நூற்றாண்டு விழா கொண்டாடுவதற்காக உலகளவிலான ஒரு கண்காட்சிக்குப் பிரான்சின் தலைநகர் பாரிசில் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அக்கண்காட்சியில் இடம் பெறுவதற்காக கட்டிட வரைபட போட்டி வைத்து எழுநூறு மாதிரி வடிவங்கள் பெறப்பட்டன. அப்போட்டியில் கஸ்தாவ் ஈபில் சமர்ப்பித்திருந்த இந்த ஈபில் டவர் வடிவம் தான் பெரும்பான்மை யோரால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது.

ஆனால் இது கட்டப்படுவதற்கு துவக்கத்தில் முந்நூறு பேர் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தார்களாம். அந்த முன்னூறு பேரில் பிரெஞ்சிலக்கியத்தில் சிறுகதை மன்னர் எனப் போற்றப்படும் மொப்பசான் (Mauppasant), புகழ் பெற்ற பிரெஞ்சு நாவலாசிரியர் எமீல் சோலா (Emile Zola) ஆகியோரும் அடக்கமாம். பிற்காலத்தில் இது தங்களது நாட்டின் புகழ் பெற்ற ஒரு சின்னமாகப் போற்றப் படப் போகிறது என்று அவர்களுக்குத் தெரிந்திருக்க நியாயமில்லை.

இதனை வடிவமைத்து உருவாக்கிய இஞ்சீனியர் கஸ்தாவ் ஈபில் (Gustav Eiffel) பெயரையே கொண்டுள்ள இது 1930 வரை உலகின் மிக உயர்ந்த கட்டிடம் என்ற பெருமையைப் பெற்றிருந்தது. 986 அடி உயரமுள்ள இந்த டவர் மூன்று தளங்களைக் கொண்டுள்ளது.

நாங்கள் போயிருந்த சமயம் எக்கச்சக்க கூட்டமிருந்ததால் மூன்றாம் தளத்திற்கு லிப்ட் போகாது என்று சொல்லிவிட்டனர். ஆகவே லிப்டில் இரண்டாம் தளம் வரை தான் போக முடிந்தது. வரிசையில் கிட்டத்தட்ட ஒன்றரை மணி நேரத்திற்கு மேல் நிற்க வேண்டியிருந்தது. அங்கிருந்த டிக்கெட் கவுண்டரில் தான் டிக்கெட் வாங்க வேண்டும். ஆன்லைனில் வாங்கும் வசதி யில்லை. என்ன தான் கூட்டமிருந்தாலும், நான், நீ என்று முண்டியடித்துக் கொண்டு இடையில் புக முற்படாமல், அமைதியாக ஒருவர் பின் ஒருவராக வரிசையில் நிற்கும் வெள்ளைக்காரர்களின் இந்தச் சிறந்த பண்பினை நம்மவர்கள் கற்றுக் கொள்ளவேண்டும்.

அக்கட்டிடத்தின் மேலிருந்து பார்க்கும் போது பக்கத்திலிருக்கும் சேன் நதியும், பாரிசு நகரும் எவ்வளவு அழகு!

மூன்றாம் நாள் பாரிசிலிருந்து 16 கிலோ மீட்டர் தூரத்திலிருக்கும் வெர்செயில்ஸ் அரண்மனையைப் பார்க்கச் சென்றோம். பாரீசு செல்பவர்கள் தவறாமல் காண வேண்டிய அரண்மனை இது. இதற்கென்று தனியாக ஒரு நாளை ஒதுக்கிவிட வேண்டும். அப்போது தான் இந்த மிகப் பெரிய அரண்மனையையும் இங்குள்ள கலைச்செல்வங்களையும் பக்கத்திலுள்ள தோட்டத்தையும் ஆற அமர ரசித்து வர முடியும்.

பதின்மூன்றாம் லூயி மன்னரின் காலத்தில் வெர்செயில்ஸ் கிராமமாக இருந்திருக்கிறது. வேட்டைக்குச் செல்லும் மன்னர்கள் இளைப்பாறும் இடமாகயிருந்த இந்தப் பங்களாவை பெரிய அரண்மனையாக விரிவாக்கம் செய்த பெருமை பதினான்காம் லூயி மன்னரையே சாரும். இவர் கி.பி.1682 ஆம் ஆண்டில் பாரிசிலிருந்து இந்த அரண்மனைக்குக் குடி பெயர்ந்த பின்னர் வெர்செயில்ஸ் பிரெஞ்சு அரசியலில் முக்கியத்துவம் பெறலாயிற்று. பின்னர் பதினாறாம் லூயி மன்னர் காலம் வரை இந்தஅரண்மனை தான் அரசர்களின் இருப்பிடமாகத் திகழ்ந்தது.

பதினான்காம் லூயி கலைகளில் மிகுந்த நாட்டம் கொண்டவர் என்பதால் உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்தும் எண்ணற்ற கலைப் பொக்கிஷங்களை சேகரித்து இங்கு வைத்திருக்கிறார்.

இந்த அரண்மனையில் என்னைக் கவர்ந்த பகுதி கண்ணாடி மண்டபம் (Mirrir Hall) தான். அப்பப்பா! எவ்வளவு அழகு! இந்தக் கண்ணாடி மண்டபத்தைக் காணக் கண் கோடி வேண்டும்! 239 அடி நீளமும் 34 அடி அகலமும் 40 அடி உயரமும் கொண்ட இம்மண்டபத்தின் நடுவில் மேலிருந்து வரிசையாகத் தொங்க விடப்பட்டுள்ள கண்ணாடியாலான சரவிளக்குகள்(Chandelier) இந்த ஹாலின் அழகுக்கு மேலும் மெருகூட்டுகின்றன.

இந்த காலக் கட்டத்தில் ஆண்ட பிரெஞ்சு மன்னர்கள் எந்தளவுக்கு பகட்டும் ஆடம்பரமும் கொண்ட வாழ்க்கை வாழ்ந்துள்ளனர் என்பதைப் பறைசாற்றும் சின்னமாக இந்த அரண்மனை விளங்குகிறது. இந்த அரண்மனைக்கு மேற்குப்பக்கத்தில் அமைந்துள்ள அரண்மனைத் தோட்டமும் அங்குள்ள நீருற்றுகளும் கண்களுக்கு விருந்தளிக்கின்றன.இந்தத் தோட்டத்தை இந்தக் கண்ணாடி கூடத்திலிருந்து காண வசதியாக பதினேழு ஜன்னல்கள் அமைந்துள்ளன. இவற்றின் வழியாக வரும் இயற்கை வெளிச்சத்தைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில் பதினேழு கண்ணாடிகள் அந்த ஜன்னல்களுக்கு எதிர்ப்புறமுள்ள சுவரில் அமைக்கப்பட்டுள்ளன. இக்கூடத்தின் மேற்கூரையில் பதினான்காம் லூயி மன்னரின் ஆரம்ப கால ஆட்சியைக் கொண்டாடும் விதமாக ஓவியங்கள் வரையப்பட்டுள்ளன. முதல் உலகப் போரை முடிவுக்குக் கொண்டு வந்த வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த வெர்செயில்ஸ் ஒப்பந்தம்(1918) இங்கு தான் கையெழுத்தானது. அடுத்து நாங்கள் சென்றது உலகப் புகழ் பெற்ற லூவ்ரு (Louvre) அருங்காட்சியகம். பிரும்மாண்டமான இந்த அருங்காட்சியகத்தை ஒரு நாளில் சுற்றிப்பார்ப்பதென்பது இயலாத காரியம். எல்லாப் பகுதிகளையும் பொறுமையாகச் சுற்றிப்பார்க்க குறைந்தது மூன்று நாட்களாகவது ஆகும். மேலும் காட்சியகம் முழுவதையும் சுற்றி வரத் தேவையான தெம்பு எங்கள் கால்களுக்கு இல்லை யென்பதால் எங்களுக்குப் பிடித்த சிற்பம், ஓவியம் இடம் பெற்றுள்ள பகுதியை மட்டும் சுற்றிப் பார்ப்பதென முடிவு செய்தோம். அங்கு வைக்கப்பட்டுள்ள வரைபடத்தைப் பார்த்து நாங்கள் போக வேண்டிய பகுதியைக் கண்டுபிடித்தோம்.

ஆறாயிரத்துக்கும் மேற்பட்ட வண்ண ஓவியங்கள் இங்குள்ளதாம். புகழ் பெற்ற இத்தாலி ஓவியர்களான ரபேல் (Raphel), மைக்கேல் ஏஞ்சலோ (Michel Angelo), லியோனார்டோ டாவின்சி (Leonardo da Vinci) ஆகியோர் வரைந்த சித்திரங்கள் இக்காட்சியகத்தின் சுவர்களை அலங்கரிக்கின்றன. டாவின்சி வரைந்த புகழ் பெற்ற மோனாலிசா ஒரிஜினல் ஓவியம் இங்கு தான் உள்ளது.

இதனைப் பார்க்கவும் புகைப்படம் எடுக்கவும் கூட்டத்தினரிடையே தான் எவ்வளவு ஆவல்! உலகின் பல்வேறு பகுதிகளிலிருந்து தம்மைத் தரிசிக்க வரும் ரசிகர்களின் மேல் கவர்ந்திழுக்கும் தம் தெய்வீகப் புன்னகையைச் சிந்திய வண்ணம் கம்பீரமாக வீற்றிருக்கிறார் மோனாலிசா!

யார் இந்த மோனாலிசா? பிளாரன்சைச் சேர்ந்த பட்டு வியாபாரியும் மிகப் பெரிய பணக்காரருமாகிய பிரான்செஸ்கோ தம் மனைவி லிசா ஜெரார்டினியின் (Lisa Gherardini, wife of Francesco del Giocondo) உருவத்தைத் ஓவியமாகத் தீட்டச் சொல்லி டாவின்சியைக் கேட்டுக் கொண்டதாகச் சொல்கிறார்கள். அது உண்மையோ பொய்யோ நமக்குத் தெரியாது. ஆனால் 500 வருடங்கள் கடந்த பின்னரும் இன்றும் அழகின் இலக்கணமாய், கவிஞர்களின் கற்பனைக்கு வற்றாத ஊற்றுக்கண்ணாய் இப்படைப்பு மிளிர்கிறது என்றால் அது மிகையில்லை.

1911 ஆம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் 20 ஆம் தேதி வின்சென்சோ பெருகியா (Vincenzo Peruggia) எனும் பெயர் கொண்ட இத்தாலியர், (ஏற்கெனவே இந்த அருங்காட்சியகத்தில் வேலை பார்த்தவருங் கூட) இந்தக் கட்டிடத்துக்குள் மறைந்திருந்து மறு நாள் காலை திறக்கப்படும் போது, இந்த ஓவியத்தின் சட்டங்களைக் கழற்றி விட்டுத் தம் உடம்புக்குள் மறைத்து வெளியே எடுத்துச் சென்றுவிட்டாராம். காட்சியக ஊழியரின் சீருடையை அவர் அணிந்திருந்ததால் யாருக்கும் அவர் மேல் சந்தேகம் வரவில்லை. அதை எடுத்துக் கொண்டு இத்தாலி திரும்பியவர், இரண்டு வருடங்கள் கழித்து பிளாரன்சில் சித்திரக் காட்சி சாலை வைத்திருந்த ஒருவரை அணுகிய போது போலிசிடம் பிடிபட்டு கைதானராம்.

நெப்போலியனால் திருடப்பட்டு இத்தாலியிருந்து பிரான்சு கொண்டு வரப்பட்ட ஓவியம், தம் தாய்நாடான இத்தாலியிலுள்ள அருங்காட்சியகத்தில் பார்வைக்கு வைக்கப்பட வேண்டும் என்பதற்காகவே இதனைத் திருடியதாக பெருகியா சொன்னாராம். என்னே அவரது நாட்டுப்பற்று!

ஆனால் உண்மையில் டாவின்சி அதைத் தாமே எடுத்துச் சென்று பிரான்சு மன்னருக்குப் பரிசாகக் கொடுத்திருந்தமையால், இத்தாலியில் பிடிபட்ட ஓவியம் மறுபடியும் பாரிசுக்குக் கொண்டு வரப்பட்டு இங்குக் காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டது.

1956 ஆம் ஆண்டு ஒரு நாசக்காரக் கும்பல் ஒன்று இதன் மேல் திராவகத்தை (acid) ஊற்றியதில் இந்தச் சித்திரத்தின் கீழ்ப்பகுதி சேதமுற்றதாம். 1974 ஆம் ஆண்டு பெண்ணொருத்தி இந்த அருங்காட்சியகத்தின் மேலிருந்த கோபத்தில் சிவப்பு கலர் திரவத்தை இதன் மீது ஊற்றிப் பாழ்படுத்த முயன்றாராம். இவர்களைப் போன்ற அழிவு சக்திகளிடமிருந்து இந்த அரிய கலைப் பொக்கிஷத்தைக் காப்பாற்றவே, இந்த உயிரோவியத்தைத் துப்பாக்கி துளைக்காத கண்ணாடிக் கூண்டுக்குள் சிறை வைத்திருக்கின்றனர்.

இந்த அருங்காட்சியகத்திற்குப் போகுமுன்பே டிக்கெட் வாங்கி விட்டால், நுழை வாயிலில் இருக்கும் நீண்ட கியூ வரிசையை நாம் தவிர்த்து விடலாம்.

அதற்கான வலை முகவரிகள்:- http://www.louvre.fr/llv/pratique/tarifs.jsp?tarif=4 http://www.ticketweb.com http://www.ticketnet.fr/shop/fr/resu…&idtier=138989 http://louvre.fnacspectacles.com/ (இது தான் நாங்கள் டிக்கெட் வாங்கிய முகவரி) http://www.parismuseumpass.com/en/home.php

பார்வைக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் வெண்மை நிற சலவை கற்களாலான ஆயிரக்கணக்கான சிலைகளில் கிரேக்க கடவுளான வீனஸ் சிலை (Venus de Milo) மிகவும் தலைசிறந்த படைப்பு என்று போற்றப்படுகிறது. இரண்டு கைகளும் உடைந்த நிலையில் இருக்கும் இக்கிரேக்கச் சிலையின் காலம் கி.மு.100 ஆக இருக்கலாம் என்று கணிக்கப்படுகிறது. அடுத்து மைக்கேல் ஏஞ்சலோவின் அடிமை (Slave) சிலையும் மிகவும் பிரபலமான ஒன்று.

நம்மூர்க் கோயில்களில் பெரும்பாலும் நேராக நிற்பது போலவோ அல்லது உட்கார்ந்து இருப்பது போலவோத் தான் சிலைகளைப் பார்த்திருக்கிறோம். ஆனால் அங்கு வெவ்வேறு தோரணைகளில் (pose) வடிக்கப்பட்டுள்ள சிலைகளைக் காணும் போது மேற்கத்திய சிற்பக்கலையைப் பற்றி நாம் ஓரளவு அறிந்து கொள்ள முடிகிறது. சிலைகளின் உடைகளில் உள்ள மடிப்புகள், சுருக்கங்கள் கூட நேரில் பார்ப்பது போல அவ்வளவு தத்ரூபமாக கல்லில் வடித்திருப்பதைக் கண்டு என்னால் வியக்காமல் இருக்க முடிய வில்லை.

பாரீசில் அடுத்து முக்கியமாகப் பார்க்க வேண்டிய இடம் வெற்றி வளைவு ( The Arc de Triomphe). இது நெப்பொலியனால் அவரது ராணுவ வெற்றிகளின் நினைவாக அமைக்கப்பட்டது. நெப்போலியன் ஆட்சியின் போது வெற்றி பெற்ற பிரெஞ்சுப் படைகளுக்குத் தலைமையேற்ற தளபதிகளின் பெயர்கள் இந்தக் கட்டிடச் சுவர்களில் பொறிக்கப்பட்டுள்ளன. 1921 ஆம் ஆண்டில் இதனடியில் பெயர் தெரியாத பிரெஞ்சு வீரர் ஒருவருக்குக் கல்லறை (The Tomb of the Unknown Soldier) கட்டப்பட்டது. இரண்டு உலகப் போர்களில் இறந்த மாவீரர்களை நினைவு படுத்தும் விதமாக அணையா தீபம் இங்கு ஏற்றப்பட்டுள்ளது.

பின் பாரீசிலிருந்து தாலீஸ் ரயில் (http://www.thalys.com) மூலம் பெல்ஜியம் தலைநகர் பிரஸ்ஸல்ஸ் சென்று இரு நாட்கள் தங்கிவிட்டு மீண்டும் பாரிசு திரும்பினோம். பாரிசுக்கும் பிரஸ்ஸல்ஸுக்கும் ஒன்றரை மணி நேரமே பயணம்.

பெல்ஜியத்தில் என்னைக் கவர்ந்த விஷயம் அந்நாட்டின் தலைநகரான பிரஸல்ஸில் (Brussels) நான் பார்த்த ‘மினி ஐரோப்பா’ தான். ஐரோப்பாவில் உள்ள எல்லா நாடுகளிலும் உள்ள புகழ் வாய்ந்த கட்டிடங்களை ‘மினியேச்சர்’ வடிவில் மிகவும் நேர்த்தியாக, அதே கலையம்சத்தோடு மிகச் சிறிய விஷயங்களிலும் கவனம் செலுத்தி நுணுக்கமாக வடிவமைத்திருக்கிறார்கள். கட்டிடத்துக்கு முன்பு ஒரு மரம் இருக்கிறதென்றால் கூட அது எவ்வளவு உயரம் இருக்கிறதோ, அதே உயரத்துக்குச் செடிகளை நட்டுப் பராமரிக்கிறார்கள். அந்த மினி ஐரோப்பாவைச் சுற்றி வந்தாலே, ஐரோப்பா முழுமைக்கும் போய்ப் பார்த்து வந்த திருப்தி கிடைக்கிறது. இந்தியாவில் ஒவ்வொரு மாநிலத்திலும் உள்ள முக்கிய கட்டிடங்களை இதே பாணியில் ‘மினி இந்தியா’ என்ற பெயரில் நம் தமிழ் நாட்டில் அமைத்தால், நம் சுற்றுலாத்துறைக்கு நல்ல வருவாய் கிடைக்கும்.

இந்த ‘மினி ஐரோப்பா’ பக்கத்தில் ‘அட்டாமியம்’ (atomium) என்ற பெயரில், அணுவின் தோற்றத்தில் ஒரு கட்டிடத்தை நிறுவியிருக்கிறார்கள். மிகவும் வித்தியாசமாக இருக்கிறது இதன் உள்ளே பிரஸ்ஸல்ஸ் நகரின் படிப்படியான வளர்ச்சியைப் பற்றிய புகைப்படங்கள், செய்திகள் இடம் பெற்றிருக்கின்றன. உள்ளே காண்பதற்கு விஷேசமாக ஒன்றும் இல்லை என்றாலும் அந்தக் கட்டிடத்துக்குள் போய், ஒவ்வொரு பிரும்மாண்டமான உருண்டைக்குள்ளும் ‘எஸ்கலேட்டரி’ல் போய் வரக் கூட்டம் அலைமோதுகிறது. அந்நாட்டுச் சுற்றுலாத்துறைக்கு நல்ல வருவாய்.

அடுத்து ஒவ்வோர் ஆண்டும் ஏப்ரல் மாதக்கடைசியிலோ மே மாத முதல் வாரத்திலோ அங்குள்ள மன்னரின் அரண்மனைத் தோட்டம், ஒரு வாரம் மட்டும் பொதுமக்கள் பார்வைக்குத் திறந்து வைக்கப்படுவது வழக்கமாம். நாங்கள் போயிருந்த சமயம் அத்தோட்டத்தைப் பார்ப்பதற்கு வாய்ப்புக் கிடைத்தது. ஆகா! எவ்வளவு பெரிய தோட்டம்! கண்களைக் கவரும் வண்ணங்களில் எத்தனை விதமான மலர்கள்!

ஐரோப்பா போனதிலிருந்து நம்மூர் சாப்பாட்டுக்கு நாக்கு ஏங்கித் தவித்தது. எங்குத் திரும்பினாலும் மெக்டொனால்ட் கடையிருந்தது. அங்கு போய் பிஸ்ஸா, பர்கர் தின்று தின்று நாக்கு செத்து விட்டது. காரசாரமாக வற்றல் குழம்பு வைத்துச் சாப்பிட மாட்டோமா என்று மனதுக்குள் ஓர் ஏக்கம். நம்மூரில் இருக்கும் போது “எப்போ பார்த்தாலும் இட்லி, தோசை தானா?” என்று அவ்வப்போது கோபித்துக் கொண்டு சாப்பிடாமல் சத்தியாக் கிரகம் செய்யும் கணவரும், எங்காவது நம்மூர் ஹோட்டல் இருக்காதா, தோசை கிடைக்காதா எனப் புலம்பத் துவங்கி விட்டார். எங்கள் புலம்பல்களைத் தாங்க முடியாமல் பாரிசில் தமிழர்கள் கடை அதிகம் இருக்கும் செயிண்ட் டெனிஸ் (Rue du faubourg Saint Denis)தெருவிற்கு மகன் ஒரு நாள் எங்களை அழைத்துச் சென்றான். கார் தி நோர் (Gare du Nord) என்ற ரயில்வே ஸ்டேஷனில் இறங்கினால், நடக்கும் தூரத்தில் தான் இத்தெரு இருக்கிறது.

அவ்வீதியில் நடந்த போது பாரிசில் இருக்கிறோம் என்ற உணர்வேயில்லாமல் சென்னையில் ஒரு கடைவீதியில் நடப்பது போன்ற பிரமை ஏற்பட்டது. அந்தளவுக்குத் தெரு முழுக்க நம் தமிழரின் கடைகள். பெயர்ப் பலகைகள் தமிழிலேயே எழுதப் பட்டிருந்தன. ஹோட்டல் ஒன்று கண்ணில் பட்டதுமே, அவசரமாக உள்ளே நுழைந்து ரவா தோசையும் மசால் வடையும் சாப்பிட்டோம். சுவையும் தரமும் சுமார் தான் என்றாலும், பத்துப் பதினைந்து நாட்களாக வரக் வரக்கென்று ரொட்டியை மட்டுமே தின்று காய்ந்து கிடந்த நாக்குக்கு அது தேவாமிர்தமாக இனித்தது.

இந்தப் பயணத்தில் என்னைக் கவர்ந்த விஷயம் மேல்நாட்டினர் சுற்றுப்புறத் தூய்மையைப் பேணும் விதம். நாள் தோறும் ஆயிரக் கணக்கான பயணிகள் வந்து போகும் சுற்றுலாத் தளங்கள் கூட படுசுத்தமாகக் காட்சியளிக்கின்றன. மேலும் யாருமே காட்சிக்கு வைக்கப்பட்டிருக்கும் ஓவியங்களையோ, சிலைகளையோ தொடுவதில்லை. பக்கத்தில் நின்று புகைப்படம் மட்டுமே எடுத்துச் செல்கிறார்கள்.

நம் நாட்டிலோ மக்கள் சுற்றுலாத் தளங்களுக்கு வீட்டில் சாப்பிடுவது போல் வகை வகையாக சாப்பாடு பொட்டலம் கட்டி எடுத்துக் கொண்டு போய் சாப்பிட்டு விட்டு பாலீதீன் கவர்களைக் கண்ட கண்ட இடங்களில் வீசிவிட்டு, மிச்சம் மீதி யையும் அங்கங்கே கொட்டி விட்டு சுற்றுப்புறத் தூய்மையைக் கெடுப்பதைப் பற்றியோ, பொது இடங்களை அசுத்தம் செய்வதைப் பற்றியோ துளிக்கூட கவலைப்படாமல் நடந்து கொள்கின்றனர்.

பழங்கால அரிய கலைப் பொக்கிஷங்களைப் பாதுகாக்க வேண்டும் என்ற சிந்தனையும் நம் மக்களிடையே மிகவும் குறைவு. உதாரணத்திற்கு நம் நாட்டு வரலாற்று முக்கியத்துவம் வாய்ந்த இடங்களில் ஒன்றான மாமல்லபுரத்துக்குப் போய்ப் பாருங்கள்.

அங்குள்ள சுவர்களிலும் பாறைகளிலும் கற்களாலும் கூரான ஆயுதங்களாலும் தங்களது பெயர்களைப் பொறித்து வைப்பது, ஏற்கெனவே சரியாகப் பாதுகாக்கப் படாமையாலும், பருவ நிலை மாறுபாட்டாலும் சிதிலமடைந்திருக்கும் யானை, குதிரை போன்ற சிலைகளின் மேல் குடும்ப முழுதும் ஏறி அமர்ந்து புகைப்படம் எடுத்துக் கொள்வது என அங்கு வரும் சுற்றுலாப் பயணிகள் அட்டகாசம் செய்கிறார்கள். இதே நிலைமை அங்குத் தொடர்ந்தால் பாறைகளைக் குடைந்து உருவாக்கப்பட்ட அந்த அரிய வகை பல்லவர் காலச் சிற்பங்கள், உடைந்து விழாமல் இன்னும் எவ்வளவு காலம் தாக்குப் பிடிக்கும் என்று சொல்வதற்கில்லை.

நம்மூரில் ஆறு ஆறரைக்குள் சூரியன் மறைவதைப் பார்த்துப் பழகியிருந்த எனக்கு, இரவு எட்டரை மணி வரை சூரியன் மறையாமல் வெயில் அடித்துக் கொண்டிருந்த காட்சி மிகுந்த வியப்பை ஏற்படுத்தியது. கொசு, ஈ, போன்ற பூச்சிகளை எங்கும் பார்க்காததும் ஓர் ஆச்சரியமே!

எங்கள் பயணம் இனிதே முடிந்து ஊருக்குக் கிளம்பும் நாள் வந்தது. பதினெட்டு நாட்கள் எங்களுடன் சுற்றிக் கொண்டு மலர்ச்சியாக இருந்த மகனின் முகம், பிரியும் நேரம் வந்ததும் மிகவும் வாடி கண்கள் கலங்கி விட்டன. என்ன செய்வது? பிரியும் நேரம் வந்தால் பிரிந்து தானே ஆக வேண்டும்! பாரிசு விமான நிலையத்தில் பையனுக்கு டாட்டா சொல்லி விட்டு ஏர்பிரான்ஸ் விமானத்தில் பயணம் செய்து சென்னை வந்து சேர்ந்தோம்.

இது வரை என்னுடனே நீண்ட தூரம் பயணித்து என் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொண்ட உங்களுக்கு என் நன்றி.

KALAYARASSY G

 

1. மத்திய அமைச்சரின் ஜெகத்ரட்சகனின் கல்வி நிறுவனங்களில் முக்கிய பங்காற்றும் ரஞ்சித் என்பவர் தயாரிக்கும் ஒரு படத்தில் சீமான் கதாநாயகனாக நடிக்கிறார்.

Sonakshi

2. சத்ருகன் சின்ஹாவின் மகள் சோனாக்ஷி சின்ஹா கமலின் ‘விஸ்வரூபம்’ படத்தில் நடிக்க பேச்சு வார்த்தை நடந்துகொண்டிருந்தது. இப்போது பாலிவுட்டின் வித்யா பாலனை நடிக்க வைக்க ஆலோசிக்கிறார்களாம்.

ஷ்ரயா சரன்

3. ஸ்டண்ட் மாஸ்டர் ‘பெப்ஸி’ விஜயன் இயக்கத்தில் அவர் மகன் சபரீஷ் கதாயகனாக நடிக்கும் ‘மார்கண்டேயன்’ படத்தின் இசை வெளியீட்டு விழாவுக்காக சென்னை வந்திருந்த சல்மான்கான் மேடையில் தன் அருகில் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரேயாவிடம் விடாமல் பேசிக்கொண்டே இருந்தார். அடுத்த படத்தின் நாயகியாகிறாரோ?
4. ‘இந்தியா’ படப்பிடிப்பில் ஊதிய உயர்வு கேட்டு, பிரச்சினை செய்த தொழிலாளர்கள் படம் பிடிக்கப்பட்டிருந்த ஃபில்ம் ரோல்களைத் தூக்கிக்கோண்டு வந்துவிட்டார்களாம். இது குறித்து தயாரிப்பாளர் சங்கத்தில் புஹார் செய்திருந்தாராம், படத் தயாரிப்பாளரான ஜாக்குவார் தங்கம். ‘எப்படி எங்கமேல புஹார் செய்யலாம்?’ என எகிறிக் குதிக்கிறதாம், பெப்ஸி.
5. கூலி உயர்வு ,அதிரடியாகக் கேட்பவர்களிடம் கடுமை காட்டவேண்டிய தலைவர் ரொம்ப சாஃப்டா இருக்காராம். தன் மகனின் ‘ஆயுதம்’ படப்பிடிப்புக்கு ஏதாவது பிரச்சினை வரலாம் என்பதால்தான் இந்த சாஃப்டு என்று குற்றம் சாட்டுகிறார்களாம், படாதிபதிகள்.
பகலவன் + விஜய்

பகலவன் + விஜய்

6. நடிகர் விஜய் நடிக்கும் ‘பகலவன்’ பட வேலைகள் மறுபடியும் தள்ளிப் போகுதாம். முன்பு எழுதிய வசனங்களை இப்ப மாத்தணுமாம். இல்லன்னா இப்பத்திய அரசுக்கு வசைபாடுவதுபோல் இருக்குமாம்.
7. தங்கர்பச்சான், பிரபு தேவாவையும், நயந்தராவையும் சேர்த்து ஒரு படத்தில் நடிக்கவைக்க முயற்சி செய்தாரம். ஆனால், ‘அப்புறம் பார்க்கலாம் , என்று நழுவி ஓடிவிட்டாராம், பிரபுதேவா.

asin

8. அசின், இந்திப்பட உலகில் மார்க்கெட் இழந்துவிட்டார் என்றும், கைவசம் ஒரேஒரு படம்தான் இருக்கிறது என்றும் பரவிய வதந்தியைத் தொடர்ந்து ‘என்ன விஷயம்?’ என்று அசினிடம் கேட்டால், “நான் ஒரு தென்னிந்திய நடிகை என்பதால், இப்படியெல்லாம் கிளப்பி விடுகிறார்கள். இந்தியில் நான் நடித்த கஜினி, 3 இடியட்ஸ், தபாங், ரெடி ஆகிய 4 இந்திப் படங்கள் வெளியாகி 100கோடி ரூபாய்க்குமேல் வசூலில் சாதனை படைத்திருக்கின்றன. மேலும் ஷாகித்கான் டைரக்ஷனில், அக்ஷய் குமார் ஜோடியாக ‘ஹவுஸ்புல்’படத்திலும், ரோஹித் ரெட்டி டைரக்ஷனில்,அபிஷேக் பச்சன் ஜோடியாக,ஒரு புதிய படத்திலும் நடிக்க இருக்கிறேன். மொத்தத்தில் இந்திப் பட உலகில் நான் ஒரு வெற்றிகரமான கதாநாயகியாகியாகவே இருந்து வருகிறேன்.

 

1லைட்மேன்சீக்ரெட்

1லைட்மேன்சீக்ரெட்

 

“என்னங்க போன வாரம் தான் பத்தினி சர்டிஃபிகேட் கொடுத்தீங்க… கடைசியில் அந்த நடிகை பத்தி ஆந்திராவிலிருந்து வர்ர சேதி வேற மாதிரி இருக்கே?” நாம் கேட்க..

ஒரு நமுட்டுச் சிரிப்புடன் நம்மைப் பார்த்தார் லைட்மேன்.

“தம்பி… தெய்வ மகன ரூமுக்குள்ற விடலன்னு சொன்னேனே தவிர யாரையுமே விட்டதில்லன்னு சொன்னனா?”

மெல்ல தனக்குள் சிரித்தபடி பேசினார் லைட்மேன்.

ஆமாம்… அந்த நடிகை ஆந்திராவுல செட்டில் ஆயிட்டாங்க… அதுவும் முன்னாள் ரஜினி ஜோடிய அள்ளிக்கிட்டுப் போன அந்த ஆந்திரா ஹீரோகிட்ட அடைக்கல்மாகிட்டங்க.. புது கால்ஷீட் புது கதை எதுன்னாலும் அந்த ஹீரோ தலையசைச்சாத்தான் அம்மணி ஒத்துக்குறாங்க. கிட்டத்தட்ட தன்னத்தானே அந்த ஹீரோ கஸ்டடில கொண்டு வந்துக்கிட்டாங்க நம்ம அனுசரணையான நடிகை.

கிடிகிடுன்னு முன்னுக்கு வந்த ஒசரமான நடிகைக்கு ஏன் மனசு இப்படிப் போச்சு..

அதுதான் எனக்கும் விளங்கல. ஆனா கொஞ்ச பேரு நடிகை மனச உண்மையில கொள்ளையடிச்சது நாக நடிகரின் மகன் தான்னு சொல்றாங்க… சைதன்ய ரதத்துல நடிகை போக ஆசப்பட்டு அதுக்காக அப்பாவையும் அனுசரிச்சு போக வேண்டிய ஒரு சூழ்நிலையாகிப் போச்சுங்கறாங்க.. என்ன செய்யறது சிந்து சமவெளி யிலிருந்து இன்னும் மனுஷன் வெளிவரலையே…

இதுல என்ன ஜோக்குன்னா… நடிகை அப்பாவையும் மகனையும் அனுசரிச்சு போகுற விஷயம் இன்கம்டாக்ஸ்  டிபார்ட்மென்ட் வரைக்கும் போயிடிச்சு… அவங்க நடிகை வீட்ட ரெய்டு பண்ணும்போது ஜூபிளி ஹில்ஸ்ல பக்கத்துல இருக்குற நடிகர் வீட்டையும் சேர்த்தே ரெய்டு பண்ணுறாங்க.. இது எப்படி இருக்கு…

வம்புல சேர்ந்து நடிச்சாலே வம்புதானோ!